ភ្លេចប្រាប់ទៅថាកាលពីខែមករាថ្មីៗនេះខ្ញុំបានទៅប្រទេសម៉ាលេស៊ីតាមរយៈកម្មវិធីសិក្សាវគ្គខ្លីរបស់សាលារយៈពេល៣សប្តាហ៍។ បើបានទៅម៉ាលេហើយ អ្នកណាៗក៏តែងចង់បង្ហួសទៅដល់សាំងហ្កាពួរដែរ 
មិនខុសពីគេទេ ខ្ញុំក៏ស្ថិតនៅក្នុងក្រុម”អ្នកណាៗ”នោះដែរ =))
សុំទោសផង ខ្ញុំនឹងមិនរៀបរាប់ប្រាប់ពីដំណើរកម្សាន្តដ៏សប្បាយអស្ចារ្យនៅសាំងហ្កាពួរទេ ;P តែចង់រៀបរាប់ពីហេតុការណ៍ដែលកើតឡើងនៅថ្ងៃខ្ញុំចាកចេញពីសាំងហ្កាពួរទៅម៉ាលេវិញ ដែលខ្ញុំនិងមិត្តខ្ញុំ ម្នាក់ៗឡើងសភ្នែក ហើយជាបទពិសោធន៍លើកទីមួយបំភ្លេចមិនបាន។ តែមុនរៀបរាប់ចេញ ត្រូវប្រាប់ពត៌មានត្រួសៗសិនទើបអាចប្រាប់បាន ដូចនេះទ្រាំអានបន្តិចទៅ ^^;
អូខេ, កម្មវិធីសិក្សារយៈពេល៣សប្តាហ៍នៅម៉ាលេស៊ី តែខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិឆ្លៀតឱកាសយកថ្ងៃចុងសប្តាហ៍និងថ្ងៃបុណ្យជាតិដើម្បីធ្វើដំណើរទៅលេងសាំងហ្កាពួររយៈ២យប់២ថ្ងៃ។ ខ្ញុំទៅជាមួយមិត្តភក្តិបរទេស២នាក់ ម្នាក់ជាជនជាតិម៉ុងហ្គោល ឈ្មោះ ការម៉ា (Garma) និងម្នាក់ទៀតជាជនជាតិថៃ ឈ្មោះ គង់ (Kung) (នារីភេទទាំង២ ;P) ដោយបានមិត្តភក្តិខ្មែររបស់ខ្ញុំដែលកំពុងសិក្សានៅសាំងហ្កាពួរស្រាប់ ជាអ្នកជូនដើរលេង ឈ្មោះ សីហា។ ២ថ្ងៃកន្លងទៅ ដើរលេងសឹងគ្រប់អស់ច្រកល្ហកដែលល្បីៗនៅសាំងហ្កាពួរ។ បើទោះជាជើងទាំងពីរឈឺលើកជើងដើរសឹងមិនរួច ខ្ញុំក៏ដូចមិត្តភក្តិទាំងពីរក៏នៅតែប្រឹងដើរទៅមុខទាំងត្រដោកត្រដាក ព្រោះតាំងចិត្តហើយថា ត្រូវតែដើរឲ្យគ្រប់កន្លែង ព្រោះដូចជាមិនងាយនឹងមានឱកាសបានមកលេងម្តងទៀតទេ។
យប់ថ្ងៃកើតហេតុ
ពេលវេលាពិតជាខ្លីមែន! ទីបំផុតដល់ម៉ោងត្រូវត្រលប់ទៅម៉ាលេវិញហើយ 
ខ្ញុំបានទិញសំបុត្ររថភ្លើងទៅមក (round-trip ticket) តាំងពីនៅកូឡាឡាំពួរ (ម៉ាលេស៊ី) ដែលរថភ្លើងចេញដំណើរនៅម៉ោង ១១កន្លះយប់។ ដូចនេះដើរលេងត្រឹមម៉ោង៨យប់ យើងក៏ត្រលប់ទៅកន្លែងស្នាក់នៅយកឥវ៉ាន់នឹងរៀបចំទៅស្ថានីយ៍រថភ្លើង Woodlands ដែលនៅព្រំដែន ម៉ាលេ-សាំងហ្កាពួរ។ មកដល់ស្ថានីយ៍រថភ្លើងម៉ោងប្រលែល១០យប់ មិត្តភក្តិខ្មែរខ្ញុំសីហាជូនដល់ចំណតMRTចុងក្រោយ ក៏ត្រលប់ទៅវិញ។ ខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិទាំងពីរមិនសូវជាស្គាល់ច្បាស់ពីស្ថានីយ៍រថភ្លើងនោះទេ គ្រាន់តែថាពេលមក ចុះនៅទីនោះ ដូចនេះពេលទៅវិញប្រាកដជាជិះនៅទីនោះហើយ។ ពេលចូលក្នុងស្ថានីយ៍ អ្វីដែលឃើញមុនគេគឺកន្លែងត្រួតពិនិត្យលិខិតឆ្លងដែន។ មិនបង្អង់ ក៏ឈរតម្រង់ជួរនឹងគេដែរ។ ពេលកំពុងឈរចាំ យើងកត់សម្គាល់ឃើញមានបរទេសមួយក្រុមត្រូវបានគេឲ្យឈរមួយដុំ តែមិនសូវជាចាប់អារម្មណ៍ទេ។
គេពិនិត្យលិខិតឆ្លងដែននិងបោះត្រារួច យើងក៏ដើរចូលទៅខាងក្នុង តែអត់មានឃើញរថភ្លើងទេ ឃើញតែឡានក្រុង និងដើរចុះដើរឡើងទៅដល់កន្លែងដែលយើងជិះឡានក្រុងពេលយើងមកដល់សាំងហ្កាពួរដំបូង។ ដើររកអស់ចិត្ត ក៏សម្រេចចិត្តសួរអ្នកដំណើរដូចគ្នា តែនិយាយស្តាប់គ្នាមិនបាន (គាត់ដូចជាមិនសូវពូកែអង់គ្លេស) ចុងក្រោយយើងក៏សម្រេចចូលទៅសួរបុគ្គលិកនៅក្នុងសា្ថនីយ៍វិញ។ ក្រោយពីប្រាប់ថា យើងកំពុងស្វែងរករថភ្លើងត្រលប់ទៅកូឡាឡាំពួរវិញ ម្នាក់ៗហាក់ដូចជាភ្ញាក់ផ្អើល តែគេមិនប្រាប់ថាហេតុអ្វីទេ។ ដំបូងយើងគិតថា គេបោះត្រាច្រឡំស្មានតែយើងទៅវិញដោយឡានក្រុង។
គេឲ្យយើងឈរចាំនៅក្រៅបន្តិចសិន តែបន្តិចក្រោយមក ប៉ូលីសស្រីប្រដាប់ដោយកាំភ្លើងខ្លីនៅនឹងចង្កេះមកសួរនាំយើង ហើយប្រាប់ឲ្យយើងទៅឈរចាំនៅខាងក្នុងវិញ។ យើងមិនសូវយល់ថាតើកំពុងមានរឿងអីទេ ចេះតែទៅតាមអ្វីដែលគេប្រាប់។ ពេលចូលដល់ក្នុង ម្តងគេឲ្យឈរ ម្តងគេឲ្យអង្គុយក្នុងកុងត្រូលរបស់គេ ហើយមានមនុស្សជាច្រើនដែលកំពុងឈររង់ចាំចោលភ្នែកសម្លឹងមកយើងទាំងទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ ដូចដែលអ្វីយើងបានឃើញបរទេសមួយក្រុមដំបូងនោះដែរ។ ពិតជាមានអារម្មណ៍ថាខ្មាសគេខ្លាំងណាស់! >.< មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងដូចជាអ្នកទោសរត់ពន្ធអីចឹង។ ចាំប្រហែល១៥នាទី ប៉ូលីសស្រីអំបាញ់មិញនោះបានមកនាំយើងនាំចូលទៅក្នុងការិយាល័យ ដើរកាត់ហ្វូងមនុស្សកុះករ។ ដើរបណ្តើរខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិរអ៊ូរដាក់គ្នាថា “អីគេហ្នឹង! ខ្មាសគេណាស់ៗៗ!”។ តែចូលដល់ខាងក្នុងហើយ គេឲ្យអង្គុយចាំមួយស្របក់ទៀត រួចទើបមន្ត្រីនៅទីនោះ ពន្យល់ប្រាប់យើង។ លោកពូនោះដូចជាមិនសូវជាពូកែអង់គ្លេសទេ គាត់និយាយមួយពាក្យៗ ផ្គុំជាឃ្លា ដោយព្យាយាមពន្យល់ប្រាប់យើងថាមានបញ្ហាអ្វី។ គាត់ប្រាប់ថា “ថ្ងៃនេះពុំមានរថភ្លើងទេ គ្រប់រថភ្លើងទាំងអស់ត្រូវ Cancel អស់ហើយ ព្រោះពីរសៀលរថភ្លើងធ្លាក់ចុះពីផ្លូវ..”។ ឮហើយខ្ញុំស្លុតជាខ្លាំង ព្រោះនឹកស្មានមិនដល់។ គាត់បានណែនាំឲ្យយើង យកសំបុត្ររថភ្លើងទៅដូរយកលុយវិញ ហើយរកឡានក្រុងត្រលប់ទៅកូឡាឡាំពួរវិញ។ តែគាត់មិនបានដឹងច្បាស់ថា យើងត្រូវទៅដូរសំបុត្រនៅឯណា ហើយទៅទិញសំបុត្រឡានក្រុងនៅឯណាទេ។ តែគាត់បានណែនាំពីឈ្មោះស្ថានីយ៍ដែលយើងអាចរកទិញសំបុត្រឡានក្រុងបាន គឺ JB Sentral។ ការម៉ាមិត្តម៉ុងហ្គោលជាអ្នកនាំផ្លូវ ដោយជិះឡានក្រុងចេញពី Woodlands ទៅចំណតឡានក្រុងនោះ។ ជិះបានមួយចំណត ក៏ឃើញគេចុះគ្រប់គ្នា ហើយគេប្រាប់ឲ្យចុះដោយប្រាប់ថាជាចំណតចុងក្រោយហើយ។ យើងគិតថាយើងមកដល់ JB Sentral ហើយ។ ចូលទៅក្នុងចង់រកមើលសំបុត្រឡានក្រុង តែអ្វីដែលយើងឃើញគឺកុងត្រូលពិនិត្យលិខិតឆ្លងដែនជាថ្មី ដែលមានដាក់ផ្លាកថា “Malaysian Immigration”។ យើងមិនយល់ថា ហេតុអ្វីបានជាត្រូវមានកុងត្រូលពិនិត្យលិខិតឆ្លងដែនម្តងទៀតទេ ព្រោះទើបតែបោះត្រានិងcancelអំបាញ់មិញសោះ។ ខ្ញុំនិងគង់មិត្តថៃសួរការម៉ាថា “តើយើងកំពុងទៅណា?” ការម៉ាឆ្លើយថា “អត់ដឹងដែរ” ហាហា..
បន្ទាប់មកការម៉ាក៏ចូលទៅឲ្យគេពិនិត្យលិខិតឆ្លងដែនម្តងទៀតទាំងមិនយល់ថាហេតុអ្វីត្រូវបោះត្រាម្តងទៀត។ ក្រោយមកទើបខ្ញុំសម្រេចឲ្យការម៉ាប្រាប់ពីរឿងដែលយើងទើបតែពិនិត្យលិខិតឆ្លងដែន។ តែការម៉ាលេងរៀបរាប់ដំណើរដើមទងកាលពីព្រេងនាយចប់សព្វគ្រប់ដល់បុគ្គលិកម្នាក់នោះ។ ពូនោះស្តាប់ការម៉ាឡើងចំហរមាត់ មិនដឹងថាគាត់យល់ពីអ្វីដែលចង់ប្រាប់ឬអត់ទេ ក្រោយមកគាត់ក៏នាំយើងទៅជួបបុគ្គលិក២នាក់ទៀត។ ៣នាក់គាត់ពិភាក្សាគ្នាមិនដឹងអីខ្លះទេ ឃើញតែលើកយកលិខិតឆ្លងដែនយើងចុះឡើង។ ខ្ញុំក៏សួរការម៉ាថា “ហេតុអីបានជាប្រាប់គាត់វែងឆ្ងាយម្ល៉េះ? តើពួកគាត់យល់ថាយើងចង់បានអ្វីទេ?” ការម៉ាឆ្លើយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា “យល់” អ៊ូ…ការម៉ា ច្បាស់ណាស់នែស xD
ពូ២នាក់នោះក៏ងាកមកឆ្ងល់ពី visa របស់យើងវិញ បន្ទាប់មក ការម៉ាក៏ចាប់ផ្តើមពន្យល់សារដើមម្តងទៀត និងពន្យល់ពីvisaរបស់ពួកយើង។ ក្រោយនិយាយគ្នាដឹងសាច់រឿងរួចមក គាត់ក៏បោះ visa ឲ្យយើង។ ពេលដែលបោះត្រា visa ហើយ ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្តថា ពេលនេះយើងចូលដែនដីម៉ាលេស៊ីហើយ តែការម៉ានិងគង់នៅគិតថាខ្លួនកំពុងនៅក្នុងទឹកដីសាំងហ្កាពួរនៅឡើយ។ បោះត្រារួច ពេលចេញមកក្រៅយើងឃើញកន្លែងលក់សំបុត្ររថភ្លើង ក៏ចូលទៅសួរនាំដើម្បីដូរយកលុយវិញ។ សួរនាំរួចហើយ យើងក៏ទទូលបានលុយវិញគ្រប់ចំនួន ហើយគេប្រាប់ថា នៅមានឡានក្រុងទៅកូឡាឡាំពួរនៅឡើយ តែត្រូវរហ័សបន្តិច ព្រោះអស់ត្រឹមម៉ោង ១កន្លះយប់។
បញ្ហាថ្មីបានចូលមកដល់គឺការជិះតាក់ស៊ី! គេប្រាប់ថាចំណតរថយន្តក្រុងគឺនៅ Larkin Bus Station តែគេថានៅឆ្ងាយដែរ។ អត់ដឹងថានៅទីណា ហើយពេលយប់កណ្តាលអាធ្រាត្រទៀត។ យើងនៅឈររេរាៗ ថាតើត្រូវជិះតាក់ស៊ី ឬនៅចាំដល់ភ្លឺ (ពេលនោះម៉ោងប្រហែល១២)។ ចុងក្រោយយើងសម្រេចថាជិះតាក់ស៊ី ចាប់បានតាក់ស៊ីហើយ ដោយឃើញតម្លៃវាស់ម៉ែត្រចាប់ផ្តើមពី ៣ដុល្លា ដូចនៅម៉ាលេដែរ គង់លាន់មាត់ថា “យី! នៅសាំងហ្កាពួរតាក់ស៊ីចាប់ផ្តើមពី៣ដុល្លាដែរណ៎ តែខុសគ្នាខ្លាំងណាស់”, ខ្ញុំប្រកែកភ្លាមថា “អត់ទេ! សាំងហ្កាពួរអី យើងកំពុងនៅម៉ាលេហើយតើ! មើលអក្សរនៅតាមផ្លូវទៅ សុទ្ធតែភាសាម៉ាលេ ហើយនៅលើតាក់ស៊ីមិញ ក៏សរសេរថា TEKSI ដែរ មិនមែន TAXI ទេ”។ ការម៉ានិងគង់ភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំងដោយមិននឹកស្មានថាខ្លួនកំពុងស្ថិតក្នុងប្រទេសម៉ាលេស៊ីដោយមិនដឹងខ្លួន : ))
នៅតាមផ្លូវស្ងាត់ឲ្យជ្រៀប ហើយមិនដឹងថាបងតៃកុងគាត់នាំយើងទៅផ្លូវត្រូវឬខុសទេ ដំបូងមិនសូវភ័យទេ តែ២នាទីក្រោយយើងម្នាក់ៗចាប់ផ្តើមបុកពោះភ័យរៀងៗខ្លួន។ ក្រោយមកយើងក៏នឹកឃើញគំនិតយកទូរស័ព្ទទៅប្រាប់មិត្តភក្តិដែលកំពុងគេងលក់ស្កប់ស្កល់ក្នុង Hotel នៅកូឡាឡាំពួរ ព្រោះបើចូលដល់ដែនដីម៉ាលេច្បាស់ជាមានសេវ៉ាវិញមិនខាន។ ខ្ញុំទូរស័ព្ទទៅប្រាប់ សេរ៉ា ជនជាតិ Bhutanese ថាយើងកំពុងនៅក្នុងតាក់ស៊ី ស្វែងរកឡានក្រុងត្រលប់ទៅកូឡាឡាំពួរវិញ។ សេរ៉ានិយាយទូរស័ព្ទទាំងមីងមាំងៗហើយក៏បិទទូរស័ព្ទវិញទៅ។ អរគុណព្រះជាម្ចាស់ ពូតៃកុងជូនយើងដល់ចំណតឡានក្រុងដោយសុវត្ថិភាព។ តែពេលចុះពីតាក់ស៊ី បញ្ហាថ្មីកើងមានម្តងទៀត គឺការជ្រើសរើសឡានក្រុង។ ពេលចុះពីតាក់ស៊ីភ្លាម មានព្រូឡានមកចាំហៅយើងឡើងឡានក្រុងស្រដៀងនៅខ្មែរដែរ។ ខ្ញុំប្រាប់ឲ្យគេទាំង២កុំឲ្យឥវ៉ាន់ទៅអ្នកណាទាំងអស់ ហើយធ្វើធម្មតា។ ព្រូឡានទាំង២ដើរតាមយើងរហូត គេចង់នាំយើងទៅរកឡានក្រុងគេ។ យើងមិនទាន់ឆ្លើយអ៊ឺអាជាមួយគេទេ តែគ្រាន់តែដើរទៅធម្មតាដើម្បីទៅមើលឡានក្រុងគេសិន បើមើលទៅគួរឲ្យទុកចិត្តទើបគិតតាមក្រោយ។ ពេលទៅដល់ឡានក្រុងពុំឃើញមានអ្នកដំណើរផ្សេងទេ តែគេប្រាប់ថាដល់ម៉ោង១កន្លះភ្ញៀវនឹងមកហើយ រួចគេប្រាប់ឲ្យយើងទិញសំបុត្រឲ្យហើយ ក្នុងតម្លៃ 39RM (មិនថ្លៃទេ តម្លៃធម្មតា)។ តែយើងបដិសេធមិនព្រមបង់លុយជាមុន ព្រោះមិនអាចទុកចិត្តព្រូនោះបាន មិនដឹងថាសំបុត្រនោះពិតឬអត់។ រួចព្រូនោះក៏នាំយើងទៅជួបមេរបស់គេ មេរបស់គេអះអាងថាអាចទុកចិត្តបាន តែយើងនៅតែមិនទុកចិត្ត ហើយប្រាប់ថា នឹងបង់លុយពេលដែលឡានក្រុងចេញដំណើរ។ ណាមួយយើងចង់ពិនិត្យមើលអ្នកដំណើរក្នុងឡានក្រុងផង បើមានគេមានឯង មានប្រុសមានស្រីទើបទៅ បើមិនគួរឲ្យទុកចិត្ត ក៏មិនទៅដែរ។ ព្រូឡាននោះដូចចង់ខឹងនឹងយើងដែរ ដែលមិនព្រមទិញសំបុត្រភ្លាមៗ។ ដំបូងខ្ញុំចង់ចិត្តទន់បង់លុយមុនដែរ ព្រោះរាងអាណិតព្រូឡាននោះ តែការម៉ាប្រកែកអហង្ការថាមិនបង់លុយមុនដាច់ខាត ហើយយើងក៏រួសរាន់ចូលញ៉ាំអីក្នុងហាង KFC ដែលនៅក្បែរនោះ។ ឃ្លានក៏ឃ្លាន ភ័យក៏ភ័យ ខ្លាចតែព្រូទាំងនោះគុំឬខឹង ចប់ប៉ាដោយ ដូចនេះហើយទើបយើងចូលមកញ៉ាំក្នុងហាងដើម្បីសុវត្ថិភាពផង និងបានញ៉ាំអីផង។ យើងចាំដល់ម៉ោង ១:២០ នាទី មានអ្នកដំណើរឡើងជិះច្រើន ខ្ញុំដើរទៅឆ្វែលឃើញមានអ្នកដំណើរស្រីម្នាក់ សប្បាយចិត្តណាស់ ក៏សម្រេចចិត្តបង់លុយភ្លាម ហើយនិយាយសុំទោសព្រូឡាននោះដែរ ឲ្យគាត់យល់ ព្រោះថាយើងខ្វល់ខ្វាយពីសុវត្ថិភាពនិងមិនអាចទុកចិត្តអ្នកណាផ្តេសផ្តាសបានទេ។
នៅក្នុងឡានក្រុង ក៏មិនសូវជាមានអារម្មណ៍ថាសុវត្ថិភាពដែរ ព្រួយខ្លាចគេបន្លំយកឥវ៉ាន់ពេលកំពុងគេង។ ដូចនេះខ្ញុំបានយកឥវ៉ាន់គួចនឹងជើងនិងគេងពីលើកាបូប ហ៊ីៗៗៗ…. គេងលក់ភ្ញាក់២ដង ស្រាប់តែដល់កូឡាឡាំពួរស្រាច់!! លឿនមែន យើងក៏រួសរាន់ជិះតាក់ស៊ីត្រលប់ទៅ Hotel វិញ។ ឃើញ Hotel ដូចឃើញទឹកដីកំណើតខ្លួនឯងចឹងលោកអើយ!!!! សប្បាយចិត្តណាស់ ហើយយើងក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ត្រលប់ទៅបន្ទប់រៀងៗខ្លួន… មិនបាច់ឆ្ងល់ទេ ម្នាក់ៗគេងស្ប៉ាបៗដល់ថ្ងៃត្រង់ទើបក្រោកទៅញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់ ព្រោះ២ថ្ងៃហើយដើររហូត ហើយពីយប់ក៏គេងមិនបានស្កប់ស្កល់ល្អ^_^
ចប់ហើយ ; PPPP
ការម៉ាប្រាប់ថាយប់ថ្ងៃនោះជាថ្ងៃដែលនាងភ័យជាងគេបំផុត។ ដំបូងមិនសូវជាភ័យអីទេ ព្រោះយើងមិនបានធ្វើអីខុស តែយូរទៅចេះតែយូរទៅ មិនដឹងថាខ្លួនកំពុងទៅណា នៅទីណា ហើយត្រូវទៅទីណា យប់កណ្ដាលអាធ្រាត្រទៀត។ ជានារីភេទទាំង៣នាក់ បើកភ្នែកម៉ង់ៗមើលមុខគ្នា ចង់សើចផងចង់យំផង តែជាសំណាងល្អណាស់ដែលគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង ^_^ មិនដឹងថាគួរអរគុណដល់ព្រះ ឬអរគុណដល់ប្រជាជនម៉ាលេនៅទីនោះ ឬអរគុណដែលសំណាងបានជួបតែមនុស្សល្អ។ យ៉ាងណាក៏ចង់ចែករំលែកបទពិសោធន៍មួយនេះ ហើយចង់ទុកវាជាអនុស្សាវរីយ៍និងការចងចាំមួយ ជាពិសេស ចង់ផ្ដល់ដំបូន្មានថា មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងទេ ត្រូវម៉ឺងម៉ាត់ឡើង មិនត្រូវឲ្យអ្នកដទៃមើលឃើញពីភាពភ័យខ្លាចរបស់យើងទេ ត្រូវធ្វើឲ្យរឹងប៉ឹង កុំឲ្យខ្មាំងដឹងពីភាពទន់ខ្សោយខាងក្នុងរបស់យើងឲ្យសោះ
រាល់ពេលដែលនឹកឃើញដល់ថ្ងៃនឹង តែងតែអស់សំណើចខ្លួនឯងជានិច្ច ដូចនេះថ្ងៃនេះចង់ចែកគ្នាសើចលេង^^
