បញ្ចប់បេសកកម្មសិក្សា

image

ភ្លេចប្រាប់ទៅ ថាខ្ញុំពេលនេះរៀនចប់ហើយ! ក្រោយរៀនចប់ ថ្វីត្បិតមិនទាន់ត្រលប់ទៅមាតុភូមិវិញភ្លាម តែក៏នឹងវិលវិញឆាប់នេះឯង មិនយូរទេ យ៉ាងយូរមួយឆ្នាំទៀត ^^

គិតទៅពេលវេលាដើរលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ ៥ឆ្នាំដែលខ្ញុំគិតថាវាយូរណាស់ ឥលូវនេះវាកន្លងផុតបាត់ទៅហើយ។ ក្រោយរៀនចប់ អ្វីដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើគឺស្វែងរកគោលដៅនៃជីវិត។ មិនមែនត្រឹមតែមុខរបរមួយមុខដែលខ្ញុំត្រូវគិតគូរនោះទេ ប្រហែលជាច្រើនជំពូក។ គិតទៅមើល ពេលខ្ញុំចាកចេញពីកម្ពុជាដំបូង ត្រឹមជាក្មេងស្រីមិនដឹងខ្យល់អី មិនបាច់ដឹង មិនបាច់គិតគូរពីរឿងច្រើនពេកទេក្រៅតែពីរៀន។ តែពេលនេះ ក្រោយរៀនចប់ វាហាក់ដូចលឿននិងខុសឆ្ងាយខ្លាំងសម្រាប់ចិត្តគំនិតនិងកិច្ចត្រូវធ្វើនិងទំនួលខុសត្រូវ។ ខ្ញុំហាក់រកទិសដៅជីវិតមិនទាន់ឃើញនៅឡើយ អារម្មណ៍ពេលនេះហាក់បីដូចជាមនុស្សម្នាក់កំពុងឈរតែលតោលលើផ្ទាំងទឹកកកតូចមួយក្នុងផ្ទៃសមុទ្រដ៏ធំធេង។

ជោគជ័យក្នុងជីវិតមិនមែនងាយស្វែងរក និងទទួលបាននោះទេ ត្រូវរៀននិងប្រឹងប្រែងដោយខ្លួនឯង។ ទ្រឹស្តីក្នុងសាលានិងភាពជាក់ស្តែងក្នុងសង្គមមានភាពខុសគ្នា ត្រូវចេះបត់បែននិងរៀនសូត្របន្ថែមទៀតពីបទពិសោធន៍ និងអ្នកផ្សេង។ ជូនពរខ្ញុំសំណាងល្អទៅណា៎ ^^ អរគុណទុកជាមុន គិៗៗៗ

ឆមាស​ចុង​ក្រោយនៅ​កូរ៉េ

SAM_2429

ធ្មេច​បើក​ចូល​ដល់​ឆ្នាំ​ទី​បួន​និង​ឆមាស​ចុង​ក្រោយ ថា​ពេល​វេលា​ដើរ​លឿន​ក៏​បាន​ យឺត​ក៏​បាន​ ព្រោះ​រយៈ​ពេល​កន្លង​មក​នេះ ហាក់​ដូច​ជា​មាន​រឿង​ជា​ច្រើន​កើត​ឡើង វា​មិន​លឿន​ពេក​ទេ។ ពី​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​ដែល​ពុំ​សូវ​ដឹង​ច្រើន​នូវ​ចំណេះ​ដឹង​ផ្សេង​ៗ ពុំ​ធ្លាប់​មាន​បទ​ពិសោធន៍​ក្នុង​ជីវិត​នៅ​ឡើយ តែ​ត្រឹម​តែ​រយៈ​ពេល​ប្រមាណ​៤ឆ្នាំ​ជាង​នេះ​ នាង​មាន​ការ​យល់​ដឹង​ច្រើន​ ទាំង​ការ​បាន​ពី​ការ​រៀន​ស្វែង​យល់​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​និង​ពី​អ្នក​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន។​ ពិសេស​នាង​ចេះ​រៀន​រស់​និង​គ្រប់​គ្រង​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ ពី​ក្មេង​ស្រី​ទន់​ខ្សោយ​ទាំង​ស្មារតី​និង​ជំនឿ​ចិត្ត​ ពេល​នេះ​បាន​អភិវឌ្ឍ​ខ្លួន​ត្រឹម​កម្រិត​មួយ​ដែល​ប្រសើរ​ជាង​មុន​ បើ​ទោះ​ជា​នៅ​មាន​ចំនុច​ខ្វះ​ខាត​ជា​ច្រើន​ទៀត​ក៏​ដោយ​។

តាម​ការ​សង្កេត​ពី​ខ្លួន​ឯង​ ខ្ញុំ​យល់​ថា​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ប្រែ​ប្រួល​ក្រាស់​ក្រែល​ ទាំង​អត្តចរិត​និង​អាកប្បកិរិយា។ មិន​មែន​គ្រប់​ចំនុច​ទាំង​អស់​សុទ្ធ​តែ​អភិវឌ្ឍ​ប្រសើរ​ជាង​មុន​ទាំង​អស់​នោះ​ទេ​ ចំនុច​ខ្លះ​នៃ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​បច្ចុប្បន្ន​ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​វា​ដើរ​ថយ​ក្រោយ​ទៅ​វិញ​ ឬ​អតីតភាព​ដូច​ជា​ប្រសើរ​ជាង​។ ឧទាហរណ៍​​ ពី​មុន​ដែល​មិន​មែន​ជា​មនុស្ស​ឆាប់​ឆែវ​ឆាវ​ឬ​ចេះ​គ្រប់​គ្រង​អារម្មណ៍​ខ្លួន​បាន​ភាគ​ច្រើន​ បច្ចុប្បន្ន​ខ្ញុំ​សង្កេត​ឃើញ​ខ្លួន​ឯង​ឆាប់​ឆេវ​ឆាវ​និង​ពេល​ខ្លះ​មិន​អាច​គ្រប់​គ្រង​អារម្មណ៍​ខ្លួន​ឯង​បាន​។ ទាំង​អស់​នេះ​ មិន​មែន​ខ្ញុំ​ជា​ជ្រើស​រើស​ទេ​ តែ​ប្រហែល​ដោយ​សារ​កាលៈ​ទេសៈ​ ការ​យល់​ឃើញ និង​វ័យ​អាយុ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​យើង​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទៅ​តាម​នឹង​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​។

ចូល​ដល់​ប្រធាន​បទ​ឆមាស​ចុង​ក្រោយ​នៅ​កូរ៉េ​នេះ​វិញ ខ្ញុំ​មិ​ន​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​រួច​ហើយ​ឬ​នៅ​សម្រាប់​ការ​បញ្ចប់​បរិញ្ញាប័ត្រ​មួយ​នេះ ព្រោះ​នៅ​ស្រពិច​ស្រពិល​នៅ​ឡើយ​ពី​​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​គួរ​ធ្វើ​បន្ត​នៅ​ប៉ុន្មាន​ខែ​ខាង​មុខ​នេះ​។ ហាក់​នៅ​វិល​វល់​នៅ​ឡើយ​ មិន​ទាន់​ដឹង​ថា​គួរ​គូស​វាស​គោល​ដៅ​មួយ​ណា​នៃ​ជីវិត​។ ប្រហែល​បណ្តោយ​តាម​យថាកម្ម​ទេ​ដឹង? សង្ឃឹម​ថា​ខ្ញុំ​ស្វែង​រក​ឃើញ​គោលដៅ​ច្បាស់​លាស់​មួយ​ឆាប់​ៗ​នេះ។

ឡាវ័ន

ទី​បំផុត​ប្តូរ​ទូរស័ព្ទ​បាន​សម្រេច

តឹង​ចិត្ត​ណាស់​ តឹង​ចិត្ត​នឹង​ទូរស័ព្ទ​ចាស់​ (LG Optimus LTE) ហ្នឹង​យូរ​ហើយ!!! វា​យឺត​ពេក​ណាស់​ very slow តែ​ដោយ​សារ​តែ​ជាប់​កុងត្រា​ចេះ​តែ​ទ្រាំ​ប្រើ​មក​រហូត។ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ថ្នាក់​ថ្នម​ទូរស័ព្ទ​នឹង​ទេ​ ទោះ​ជ្រុះ​ធ្លាក់​រាប់​រយ​ដង​ក៏​មិន​ដែល​ខ្ចី​ខ្វល់។ ក្រោយ​ពី​ប្រើ​បាន​មួយ​ឆ្នាំ​ ពេល​មក​ពី​ខ្មែរ​ខែ​កញ្ញា​នេះ ខ្ញុំ​ថា​បម្រុង​នឹង​ដូរ​ហើយ តែ​ចៃដន្យ​អី​ នៅ​កូរ៉េ​គេ​ដូរ​ policy ហាម​មិន​ឲ្យ​សិស្ស​ជន​បរទេស​កាន់​វិសា D4 D2 ទិញ​ទូរស័ព្ទ​ដាក់​កុង​ត្រា​ទេ​។ បាន​ន័យ​ថា​ បើ​ចង់​ដូរ​ត្រូវ​បង់​ទូរស័ព្ទ​ពេញ​ថ្លៃ ហើយ​នឹង​ត្រូវ​បង់​សង​ទូរស័ព្ទ​ចាស់​ផង​ ព្រោះ​មិន​ទាន់​ជាប់​កុងត្រា។ ដោយ​សារ​គិត​សរុប​ទៅ​វា​ថ្លៃ​ខ្លាំង​ពេក ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​ថា​មិន​ដូរ​ ថា​ទ្រាំ​ប្រើ​វា​សិន​ចុះ ចាំ​មើល​ក្រែង​គេ​មាន​ប្រូម៉ូសិន​អី។ ចាំ​ៗៗៗ ចុង​ក្រោយ​ខ្ញុំ​ទ្រាំ​លែង​បាន​ ហើយ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​ដូរ​ថ្មីគឺ​ចំ​ពេល​ប្រលង​ត្រីមាស​តែ​ម្តង។ គិត​ទៅ​រាល់​ដង​តែ​អ៊ីចឹង​! ខ្ញុំ​តែង​ទ្រាំ​លែង​បាន​ពេល​រដូវកាល​ប្រលង​ត្រីមាស​។ ឆ្នាំ​មុន​ពេល​ដូរ​យក​ទូរស័ព្ទ​ LG នឹង​ក៏​ដូរ​ចំ​ពេល​ប្រលងត្រី​មាស​ដែរ​ តែត្រី​មាស​រដូរ​ផ្ការីក (ឧសភា)។

សរុប​ទៅ​ ពេល​នេះ​បាន​ប្រើ​អា​ថ្មី​ហើយ​ យេៗៗៗៗៗ!! ម៉េច​ចុះ​!? គ្រាន់​តែ​ចង់​ប្រាប់​ប៉ុណ្ណឹង! មិន​មែន​អួត​អី​ទេ​ គ្រាន់​តែ​ចង់​ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹង : )))

រើ​បន្ទប់​ស្នាក់​នៅ​


ចូល​ដល់​វិស្សមកាល​រយៈ​ពេល​ប្រមាណ​ជា​២ខែ​កន្លះ​ និស្សិត​ជា​​ច្រើន​មាន​ទឹក​មុខ​សប្បាយ​រីក​រាយ​។ ភាគ​​ច្រើន​នៃ​​ពួក​គេ​ត្រលប់​ទៅ​ស្រុក​កំណើត​ខ្លួន​ជួប​ជុំ​ញាតិ​មិត្ត​បង​ប្អូន​។ ដូចនេះ​ បរិវេណ​សាលា​ដែល​ធ្លាប់​តែ​អ៊ូអរ​ទៅ​ដោយ​និស្សិត​គ្រប់​ច្រកល្ហក​ ប្រែ​សភាព​ជា​ស្ងាត់​ជ្រងំ​ ខុស​ពី​សព​ដង​។ តែក៏​មាន​និស្សិត​ខ្លះ​មួយ​ចំនួន​ ពុំ​បាន​ត្រលប់​ទៅ​ស្រុក​កំណើត​វិញ​ទេ​ ដោយ​ខ្លះ​បន្ត​នៅ​រៀន​វគ្គ​ខ្លី​ៗ​ដែល​មាន​នា​​វិស្សមកាល​ ខ្លះ​នៅ​ជាប់​ធ្វើ​ការ​ងារ​ក្រៅ​ម៉ោង​ដើម្បី​សន្សំ​លុយ​​ទៅ​ដើរ​លេង​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស​ ឬ​ខ្លះ​សន្សំ​លុយ​ទុក​បង់​ថ្លៃ​សាលា​សម្រាប់​ឆមាស​ក្រោយ​។

នៅ​អន្តេរវាសិកដ្ឋាន​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​រស់​នៅ​ ម្សិល​មិញ​នេះ​មាន​សភាព​អ៊ូអរ​ខុស​ពី​ធម្មតា​! ហេតុអ្វី​? ព្រោះ​​​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​គ្រប់គ្នា​​រើ​បន្ទប់​ចេញ​ ឬ​ខ្លះ​រើ​បន្ទប់​ទៅ​កាន់​បន្ទប់​មួយ​ទៀត​។ អ្នក​ដែល​ត្រលប់​ទៅ​ស្រុក​កំណើត​វិញ​ ត្រូវ​រើ​ឥវ៉ាន់​ទាំង​អស់​ចេញ​ពី​បន្ទប់​ ឯ​សិស្ស​ដែល​បន្ត​ស្នាក់នៅ​ ខ្លះ​ត្រូវ​រើ​ឥវ៉ាន់​ទៅ​កាន់​បន្ទប់​មួយ​ទៀត​។ បន្ទប់​មួយ​មាន​គ្នា​២នាក់​ ដូចនេះ​រាល់​បន្ទប់​ដែល​នៅ​សល់​តែ​ម្នាក់​ (ម្នាក់​ទៀត​ចេញ​បាត់​) ត្រូវ​រើ​ទៅ​កាន់​បន្ទប់​ដែល​នៅ​សល់​តែ​ម្នាក់​ដែរ​ (សង្ស័យ​គេ​កំពុង​លេង​ល្បែង​ពីរ​ដក​មួយ​ :mrgreen:)

ចៃ​ដន្យ​អី​ ខ្ញុំ​ក៏​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​បញ្ជី​ដែល​ត្រូវ​រើ​បន្ទប់​នោះ​ដែរ​។ រើ​មួយ​ថ្ងៃ​វិល​ល្ងាច​ទើប​រួច​! ស្លាប់​ហើយ​ មិនដែល​ដឹង​សោះ​ថា​ឥវ៉ាន់​ខ្ញុំ​មាន​ច្រើន​ដល់​ថ្នាក់​នឹង​!! :evil:​ មិន​ដឹង​ជា​អី​ខ្លះ​ទេ​ ចិប​ចុប​ៗ​ពេញ​នឹង​!!
ចាំ​បាន​ថា​ កាល​ខ្ញុំ​មក​កូរ៉េដំបូង​​ ឥវ៉ាន់​មាន​តែ​បី​ដុំ​គត់​! ហាហា 😆


រូប​ថត​នេះ​ថត​ថ្ងៃ​ដំបូង​ដែល​ខ្ញុំ​ជាន់​ដី​កូរ៉េ​

បាយ​នៅ​អាហារដ្ឋាន​សាលា​ខ្ញុំ​


កាល​មក​កូរ៉េ​ដំបូង​ៗ ប្រហែល​ជា​រយៈ​ពេល​មួយ​ឆ្នាំ​ ខ្ញុំ​ញ៉ាំ​បាយ​នៅ​អាហារដ្ឋាន​សាលា​ខ្ញុំ​ស្ទើរ​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ លើក​លែង​តែ​​ចុង​សប្តាហ៍​ ព្រោះ​អាហារដ្ឋាន​នៅ​សាលាខ្ញុំ​ បើក​តែ​ពី​ថ្ងៃច័ន្ទ​ដល់​ថ្ងៃ​សុក្រ​ រីឯ​ថ្ងៃ​សៅរ៍​បើក​តែ​មួយ​ព្រឹក​ទេ​ គឺ​ត្រឹម​ម៉ោង​១និង​៣០នាទី​រសៀល​។

ជា​ធម្មតា​ អាហារដ្ឋាន​នៅ​សាលា​ខ្ញុំ​​បើក​លក់​ត្រឹម​ម៉ោង​៧និង​៣០​នាទី​ល្ងាច​ រី​ឯ​អាហារ​វិញ ផ្លាស់​ប្តូរ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​។ នៅ​ខាង​មុខ​អាហារដ្ឋាន​ មាន​ទូ​កញ្ចក់​ដាក់​តាំង​អាហារ​គំរូ​ ដូច​ដែល​បាន​ឃើញ​ក្នុង​រូប​ គឺ​ដាក់​តាំង​ម្ហូប​ពិត​ៗ​ ជា​មួយ​ឈ្មោះ​ និង​តម្លៃ​ផង​ដែរ​។ បើ​លោក​អ្នក​ពេញ​ចិត្ត​អាហារ​ណា​មួយ​ គ្រាន់​តែ​ប្រាប់​ឈ្មោះ​អាហារ​នោះ​ទៅកាន់​អ្នក​គិត​លុយ​ទៅ​ ឲ្យ​លុយ​គេ​ហើយ​ គេ​នឹង​ឲ្យ​គូប៉ុង​មក​យើង​។ យក​គូប៉ុង​នោះ​ ទៅ​ឲ្យ​តូប​អាហារ​ដែល​ធ្វើ​អាហារ​នោះ​ទៅ​ គេ​នឹង​ឲ្យ​ម្ហូប​មក​យើង​ហើយ​។ ដំណាក់​កាល​ និង​របៀប​របប​គឺ​ស្រដៀង​គ្នា​ទៅ​នឹង​អាហារដ្ឋាន​នៅ​ផ្សា​សូរិយា​នោះ​ដែរ​ 😉

ថ្ងៃ​នេះ​ ខ្ញុំ​ជ្រើស​រើស​អាហារ​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា​ ប៊ូ​ឌែ​ជីគែ​ (부대찌개) តម្លៃ​ ២៧០០វ៉ុន​។ មាន​អី​ ឆ្ងាញ់​តើ​! 😀

បាយ​ត្រីងៀត​អាំង​ជា​មួយ​គីម​ឈី


ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​មុន​ មិត្តភក្តិ​ខ្មែរ​ដែល​រៀន​នៅ​សាលា​ជាមួយ​គ្នា​បាន​តេ​មក​សួរ​ថា​ ចង់​បាន​គីមឈី​និង​ត្រីងៀត​ញ៉ាំ​ទេ​ ព្រោះ​គេ​បាន​ពី​ខ្មែរ​មក​​។ គ្រាន់​តែឮ​ហើយ​ ខ្ញុំ​សើច​ ឃឹ​ៗៗៗៗ… 😆 ហើយ​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​ តែ​ប៉ុណ្ណេះ​បាន​ឆ្ងាញ់​មាត់​ទៀត​ហើយ​ ព្រោះ​បែក​ពី​ត្រងៀត​បួន​ប្រាំ​ខែ​ហើយ​ តាំង​ពី​មក​ពី​ខ្មែរ​។

បន្ទាប់​ពី​និយាយ​​គ្នា​រួច​ហើយ​ នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់​ គេ​ក៏​យក​ត្រីងៀត​ គីមឈី​ ហើយ​និង​ត្រី​មួយ​ទៀត​ តែ​មិន​ដឹង​ថា​ឈ្មោះអី​ទេ​ វែង​ៗ​ស្រដៀងអន្ទង់​ តែ​មិន​វែង​ដូច​អន្ទង់​ទេ​។ ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ស្គាល់​ឈ្មោះ​ទេ​ ដឹង​តែពី​ញ៉ាំ :mrgreen:

គ្រាន់​តែ​បាន​មក​ហើយ​ សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់​ អរ​ អខិប​អខុប​ ជាង​បាន​មាន់​ខ្វៃ​ញ៉ាំ​ទៀត​ ^^ មិន​បង្អង់​យូរ​ក៏​យក​ត្រីងៀត​និង​ត្រី​វែង​ៗ​នោះ​​ទៅ​អាំង​​ ហើយ​ញ៉ាំ​ជា​មួយ​បាយ​និង​គីមឈី​។

អូ​..ព្រះ​ម្ចាស់​ថ្លៃ​អើយ​ ឆ្ងាញ់​អី​ឆ្ងាញ់​ម៉េះ​!!! =)) មិន​ដែល​ដឹង​ថា​ ត្រីងៀត​ឆ្ងាញ់​យ៉ាង​នេះ​សោះ​ ជា​ពិសេស​ពេល​ដាក់​ជា​មួយ​បាយ​ក្តៅ​ៗ​និង​គីមឈី​ត្រជាក់​ស្រិប​ដែល​ទុក​ក្នុង​ទូទឹក​កក​​នោះ ពិត​ជា​ឆ្ងាញ់​អស្ចារ្យ​ ហាហាហា 😛 និយាយ​នឹង​ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​អត់​បាន​ញ៉ាំ​ ច្រណែន​ ខ្យា​ៗៗៗ 😀