កុំ​មាក់​ងាយ​ឬ​មើល​ស្រាល​ការ​កម្សាន្ត​របស់​អ្នក​ដទៃ

hobby

មនុស្ស១០០នាក់ មានចិត្តនិងការគិតខុសគ្នាទាំង១០០នាក់។ តែជារឿយៗ ខ្ញុំតែងសង្កេតឃើញមនុស្សជាច្រើនភ្លេចគិតដល់ចំណុចមួយនេះ ទោះបីតាមពិតទៅ ពួកគាត់ដឹងពីរឿងមនុស្សមានចិត្តខុសគ្នាក៏ដោយក្តី។ ឬសូម្បីអ្នកកំពុងអានអត្ថបទនេះ ក៏ពេលខ្លះភ្លេចខ្លួន មាក់ងាយនឹងទង្វើដែលខ្ញុំឲ្យឈ្មោះថាកម្សាន្តនេះផងដែរ។ បើចង់ដឹងថាពិតឬមិនពិត សូមអានដោយយកចិត្តទុកដាក់ និងសាកប្រមើលគិតមើលម្តងទៀត 🙂

 

ដំបូង ពាក្យ”ការកម្សាន្ត”នេះ ខ្ញុំចង់សំដៅលើសកម្មភាព ឬចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់ៗដែលកើតមក មានទំនោរឬធ្វើវាឡើងដោយចេតនាទៅតាមចិត្តចង់ (Hobby, Entertainment, 취미)។ ខ្ញុំមិនដឹងថា លោកអ្នកកំពុងអាន មានការកម្សាន្តមួយនេះឬអត់ ឬវាមានន័យនិងសារៈសំខាន់ប៉ុណ្ណាសម្រាប់អ្នកនោះទេ, ប៉ុន្តែសម្រាប់មនុស្សជាច្រើនឬគ្រប់គ្នា តែងមានឬអនុវត្តការកម្សាន្តមួយនេះដើម្បីកំដរជីវិតពួកគេ ហើយវាមានអត្ថន័យសម្រាប់បុគ្គលផងដែរ។ ការកម្សាន្តសាមញ្ញដែលយើងតែងឃើញ មានដូចជា ការអាន និពន្ធ/សរសេរ ដេរប៉ាក់ គូរគំនូរ ច្រៀង សិប្បកម្ម ស្រាវជ្រាវ ។ល។ ការកម្សាន្តមួយចំនួនកើតចេញពីទេពកោសល្យ និងនិស្ស័យរបស់មនុស្សម្នាក់, ការកម្សាន្តមួយនេះគេអាចធ្វើវាដោយប្រសព្វជាងមនុស្សធម្មតាដទៃទៀត ដូចជាការគូរគំនូរ ឬច្រៀងជាដើម។ ការកម្សាន្តខ្លះ មនុស្សមួយចំនួនជ្រើសរើសវាដោយចេតនា ដោយហេតុផលផ្សេងៗ ដូចជា ដើម្បីបំបាត់ភាពអផ្សុក ចំណាប់អារម្មណ៍ ភាពសប្បាយ សុភមង្គលផ្ទាល់ខ្លួន បំភ្លេចអតីតកាលឬបន្លប់ការគិត ។ល។ ការកម្សាន្តនេះមានដូចជា ការតុបតែងខ្លួន ការទិញទំនិញ សាក់លើខ្លួន លេងហ្គេម ចំអិនអាហារ ។ល។

 

ខ្ញុំមិនអាចរៀបរាប់អស់នូវសកម្មភាពកម្សាន្ត និងហេតុផលដែលមនុស្សម្នាក់ៗសម្រេចធ្វើវាអស់បាននោះទេ ព្រោះមនុស្សម្នាក់ៗគេសុទ្ធតែមានហេតុផលផ្ទាល់ខ្លួន និងស្ថានភាពខុសគ្នា។ សូម្បីតែអ្នកដែលចូលចិត្តរឿងតែមួយ ក៏អាចមានរឿងរ៉ាវ(story)ឬហេតុផលខុសគ្នា។ អ្វីដែលអ្នកត្រូវចាំ ហើយរំលឹកខ្លួនឯងគ្រប់ពេលវេលានោះគឺ មនុស្សគ្រប់រូប មានចំណង់ចំណូលនិងរសនិយមខុសៗគ្នា។ ត្រឹមហេតុផលដែលគេធ្វើអ្វីមួយមិនដូចអ្នក ឬប្លែកពីគេ ក៏មិនមែនមានន័យថា គេល្ងង់ឬឆ្កួតនោះដែរ។ សំខាន់ត្រង់ថា តើសុភមង្គលរបស់បុគ្គលនោះស្ថិតនៅលើអ្វី? បើអ្នកកំពុងធ្វើនូវអ្វីដែលធ្វើឲ្យអ្នកកំពុងមានសេចក្តីសុខ សូមបន្តធ្វើទៀតចុះ តែសូមកុំពេបជ្រាយឬមើលស្រាលសេចក្តីសុខអ្នកដទៃ។

 

ខ្ញុំលើកឧទាហរណ៍ អ្នកខ្លះដែលគាត់មិនចូលចិត្តការសាក់លើខ្លួន ដើរផ្សងព្រេង/ទេសចរណ៍ ការគាំទ្រឬងប់ងល់នឹងតារាល្បី ។ល។ ជំនួសអោយការព្យាយាមស្វែងយល់មូលហេតុ ឬអត្ថន័យរបស់វាសម្រាប់អ្នកផ្សេង  ពួកគាត់តែងមិនអោយតម្លៃទៅលើអ្នកដែលធ្វើវា ខ្លះគិតថា គេមិនល្អ ឥតប្រយោជន៍ ទំនេរជ្រុល ឥតការងារធ្វើ បែកឆ្វេង ល្ងង់ឬមិនឆ្លាតដូចខ្លួន។ វាមិនខុសអ្វី ដែលប្រទេសនីមួយៗមានប្រវត្តិ វប្បធម៌ និងសាវតារខុសៗគ្នា តែយើងមិនព្យាយាមស្វែងយល់ពីគេ តែបែរជាមើលស្រាយ មិនអោយតម្លៃ ហើយលើតម្កើងរបស់ខ្លួនថាល្អផូរផង់ ត្រឹមត្រូវ និងមានតម្លៃ។ ជួនកាល ការស្វែងយល់ពីអ្នកដទៃដែលខុសពីយើង បើកចិត្តអោយទូលាយនិងធំជាងនេះ វាធ្វើអោយជីវិតនិងការគិតរបស់អ្នកមានន័យជាងមុន ក៏ថាបាន។ ឃើញអ្នកខ្លះ ដល់ថ្នាក់ឈ្លោះគ្នា ឬជេរគ្នា ដោយសារតែពួកគាត់មានការគិត និងទំនោរខុសគ្នា ហើយព្យាយាមបង្ហាញថារបស់ខ្លួនត្រូវ ឯរបស់អ្នកផ្សេងខុសតែរៀងៗខ្លួន ដោយមិនព្យាយាមដោយគ្រាន់តែស្តាប់និងទទួលការយល់ឃើញរបស់អ្នកដទៃ សម្រាប់ជាចំណេះដឹងនិងបទពិសោធន៍ថា “អូ៎! មានមនុស្សច្រើនសិបនាក់ទៀត ដែលគិតដូចនេះ ដូចនោះ”។ ដូចជា យើងដឹងថា សត្វសេះសប្បាយចិត្តពេលឃើញស្មៅ តែកុំព្យាយាមបង្ខំសេះអោយសប្បាយចិត្តពេលឃើញមាន់ដុតដូចជាមនុស្សអី ហើយវាក៏គ្មានប្រយោជន៍អ្វីនឹងការខំឈ្លោះនិងព្យាយាមអោយសេះចូលចិត្តមាន់់ដុតដូចយើងដែរ។ 
សង្ឃឹមថាអ្នកអានហើយ សម្លឹងអ្នកដទៃក្នុងក្រសែភ្នែកមួយផ្សេងទៀត 🙂

ជីវិតត្រូវដើរទៅមុខ

មានពាក្យពីរឃ្លាដែលខ្ញុំបានលឺពីមនុស្សពីរនាក់ផ្សេងគ្នា ហើយដែលខ្ញុំតែងចងចាំនិងដាស់តឿនខ្លួនឯង។
ទីមួយ បងប្រុសខ្ញុំថ្ងៃមួយបានប្រាប់ថា “នៅលើលោកនេះគ្មានអ្វីដែលថិតថេរជារៀងរហូតនោះទេ មិនយូរមិនឆាប់វានឹងបាត់បង់ពីលើលោកនេះ”។ ពាក្យនេះ ខ្ញុំបានឮពេលខ្ញុំនៅតូចនៅឡើយ អាយុប្រហែល ៥ឬ៦ឆ្នាំ។ ពេលលឺដំបូង ខ្ញុំមិនយល់ស្របនោះទេ ព្រោះខ្ញុំយល់ថាយ៉ាងហោចណាស់ក៏មានរបស់ខ្លះលើផែនដីដែលមិនបាត់ទៅណា។ តែក្រោយពីស្តាប់សេចក្តីពន្យល់របស់គាត់ហើយ ខ្ញុំក៏យល់ស្រប ហើយតែងប្រើទស្សនៈមួយនេះលួងចិត្តខ្លួនឯង រាល់ពេលដែលខ្ញុំបាត់បង់អ្វីមួយ។ ពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំតែងប្រាប់ខ្លួនឯងថា វាជាធម្មជាតិឬរឿងធម្មតាដែលគ្រប់វត្ថុឬរបស់ទាំងអស់ត្រូវបាត់បង់ឬរលាយបាត់ពីផែនដី ហេតុនេះពុំគួរតូចចិត្តនោះទេ។ មិនថាតែវត្ថុ សូម្បីតែការចងចាំ សេចក្តីទុកចិត្ត មនុស្ស មិត្តភាព ឬ អ្វីផ្សេងទៀត ក៏អាចរាប់ចូលបានដែរ។ ហេតុដូចនេះ ចូរអ្នកកុំតូចចិត្តតូចថ្លើមធ្វើអ្វី នៅពេលណាដែលអ្នកបាត់បង់អ្វីមួយសំខាន់ចេញពីជីវិតអ្នក។ វាមិនមែនកើតទៅលើអ្នកតែម្នាក់នោះទេ តែវាកើតទៅលើគ្រប់វត្ថុ សត្វ និងមនុស្សដទៃទៀតដែរ ដូច្នេះគួរណាតែធ្វើចិត្តអោយហើយនៅពេលអ្នកយល់ថាអ្វីមួយបាននឹងកំពុងបាត់បង់។

ទីពីរ ថ្ងៃមួយ នៅពេលដែលមិត្តភក្តិបរទេសជិតស្និទ្ធខ្ញុំរៀនចប់ហើជិតដល់ពេលត្រលប់ទៅស្រុកវិញ ខ្ញុំបានសួរវាថា “ពេលឯងត្រលប់ទៅវិញ ហើយលែងបានជួបគ្នារាល់ថ្ងៃដូចសព្វដង ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំធ្វើមិនបានទេ មិនដឹងថារស់ម៉េចទេ?” វាក៏ឆ្លើយមកវិញថា “ត្រូវដើរទៅមុខ ជីវិតវាយ៉ាងនេះឯង។ ថ្ងៃនេះឯងស្គាល់ខ្ញុំ ថ្ងៃក្រោយឯងនឹងស្គាល់អ្នកផ្សេងទៀត ហើយក្លាយជាមិត្តនឹងគ្នាដូចដែលពេលយើងទើបស្គាល់គ្នាដំបូងអញ្ចឹង”។ ពេលនោះខ្ញុំហាក់ដូចជាមិនសូវជឿ ហើយយល់ថា ហេតុអ្វីត្រូវបន្តទៅមុខរហូត ហេតុអ្វីមិនប្រឹងរក្សារបស់ដែលមានឬរបស់ចាស់រហូត។ តែមួយឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំក៏យល់សម្តីវា ហើយស្របថា ជីវិតមនុស្សពិតជាត្រូវបន្តទៅមុខរហូតមែន។ មិនមែនថាត្រូវបោះរបស់ចាស់ចោលរហូតនោះទេ តែដល់ចំនុចណាមួយដែលយើងអស់លទ្ធភាពឬពុំមានលទ្ធភាពនឹងថែរក្សាវា គួរណាទទួលយកការពិតហើយបើកចិត្តអោយទូលាយមើលពិភពលោកក្នុងផ្លូវល្អ ពេលនោះអ្នកនឹងស្វែងរកឃើញផ្លូវថ្មីមួយជំនួសផ្លូវចាស់ដែលបានបាត់បង់នោះមិនខាន។

មិនដឹងថាអ្នកយល់ស្របនឹងការគិតទាំងនេះឬអត់ទេ តែនេះគ្រាន់តែជាការចែករំលែកនូវផ្នត់គំនិតនិងបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។ អេវ៉ាំង ខ័ណ្ឌចប់។ ^^

Khmer Unicode Font for Android Lollipop 5.0

Some of Samsung phones can’t read Khmer after you upgrade to Android Lollipop 5.0. I have been searching for months, even asking in Facebook group of how to read Khmer in Lollipop without root; unfortunately, i got no answers.

Few weeks ago, I finally managed to find a grateful youtube link, which helped to solve my problem. And here we go, it is very easy and simple. Just download APK Hanuman Khmer unicode font, install it, then change your phone’s font display by choosing this awesome Hanuman font, thats it.

To install font,

– Click this link Hanuman.apk

– Allow unknown source to install apk file in your phone ( Setting > General > Security > ‘tick’ Unknown Sources)

– Install font by finding Hanuman.apk in Download folder (My Files App > All Files > Download > Hanuman.apk), and follow instruction.

– Choose installed font as phone’s default font ( Setting > Device > Font > Font type > choose Hanuman font)

Here we go, test your Khmer font by open your Facebook or come back my blog to read posts in Khmer 😉

* Credit to Sotheavorn Sin Youtube channel

វិធី​និទាន​ប្លែក​ៗ​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​ប្រើ​

អ្នក​និពន្ធ​តែង​មាន​វិធី​និទាន​​ប្លែក​ៗ​ពី​គ្នា​ទៅ​តាម​ការ​ច្នៃ​ប្រឌិត​និង​វិធីសាស្រ្ត​របស់​គាត់​ ដើម្បី​ទាញ​ចំណាប់​អារម្មណ៍​ពី​អ្នក​អាន។ យ៉ាង​ណា​មិញ​វិធី​និទាន​ដែល​យើង​ចំណាំ​ឃើញ​អ្នក​និពន្ធ​និយម​ប្រើ​ក្នុង​ការ​សរសេរ​ជា​ពិសេស​នៅ​ក្នុង​រឿង​ប្រលោមលោក​នោះ​ គឺ​ការ​ប្រើ​បុរស​ទី​មួយ​ ឬ​ទី​បី។ ជា​ទូទៅ​ ការ​ប្រើ​បុរស​ទីមួយ​ដើម្បី​និទាន​គឺ​គេ​ប្រើ​ពាក្យ​​”ខ្ញុំ” ដែល​ខ្ញុំ​នេះ​ជួន​កាល​ដើរ​តួ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ផ្ទាល់​ ឬ​ជួន​កាល​ជា​នរណា​ម្នាក់​ក្នុង​សាច់​រឿង​ហើយ​តួអង្គ​ម្នាក់​នេះ​នឹង​ប្រាប់​រឿង​រ៉ាវ​និង​ការ​គិត​របស់​គេ​ទាំង​អស់​ដល់​អ្នក​អាន។ ការ​ប្រើ​បុរស​ទី​បី​ ជា​ទូទៅ​គឺ​ការ​ប្រើ​ឈ្មោះ​នរណា​ម្នាក់​នៃ​តួ​អង្គ​ក្នុង​រឿង ហើយ​អ្នក​និពន្ធ​ជា​អ្នក​ក្តោប​ក្តាប់​សាច់​រឿង​ និង​និទាន​ឲ្យ​យើង​ស្តាប់។

ក៏​ប៉ុន្តែ​មាន​សៀវភៅ​បី​ក្បាល​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​លើក​មក​បង្ហាញ​ជូន​លោក​អ្នក​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​សង្កេត​នូវ​វិធី​និទាន​និង​របៀប​សរសេរ​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ​ប្លែក​ខុស​ពី​ការ​និពន្ធ​ទូទៅ។ ចំពោះ​ខ្ញុំ​ មាន​អារម្មណ៍​ថា​ប្លែក​និង​ភ្ញាក់​ផ្អើល​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អាន​និង​ប្រទះ​ជា​លើក​ដំបូង ប៉ុន្តែ​ប្រសិន​បើ​លោក​អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​អាន​ប៉ះ​នូវ​របៀប​និទាន​នេះ​ហើយ​ ប្រហែល​មិន​សូវ​ប្លែក​ឬ​អស្ចារ្យ​ប៉ុន្មាន​ទេ​មើល​ទៅ!

1. Please Look After Mom by Kyung Sook-Shin

please look after mom IMG_1080

ជា​រឿង​និយាយ​អំពី​ម្តាយ​ចាស់​ជរា​វង្វេង​បាត់​ក្នុង​ស្ថានីយ៍​រថភ្លើង។ រឿង​នេះ​និពន្ធ​ជា​ឯកវាទ​និទាន​ ដោយ​ប្រើ​បុរស​ទីមួយ​។ តែ​អ្វី​ដែល​ប្លែក​នោះ​ គឺ​រឿង​នេះ​ចែក​ចេញ​ជា​បួន​វគ្គ​ ហើយ​បុរស​ទី​មួយ​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​នៅ​ក្នុង​វគ្គ​នីមួយ​ៗ​សំដៅ​លើ​តួអង្គ​ខុស​គ្នា​ៗ​ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​អ្នក​អាន​ត្រូវ​ស្វែង​យល់​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ ថា​តើ​អ្នក​និពន្ធ​​ប្រើ​បុរស​ទីមួយ​ចង់​សំដៅ​ទៅ​លើ​តួអង្គ​មួយ​ណា។ ដូច​នេះ​ពី​មួយ​វគ្គ​ទៅ​មួយ​វគ្គ​ ពាក្យ​”ខ្ញុំ​”អាច​ជា​តួ​កូន​ពៅ​ឬ​កូន​បង​ឬ​កូន​ប្រសារ​ ឬ​នរណា​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​តួអង្គ​នៃ​សាច់​រឿង។

2. Never Fall Down by Patricia McCormick

never-fall-down IMG_1078
រឿង​នេះ​និយាយ​អំពី​ជីវិត​ពិត​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់​ដែល​តស៊ូ​ក្នុង​សម័យ​ប៉ុលពត​ហើយ​ទី​បំផុត​បាន​ភៀស​​ខ្លួន​មក​នៅ​អាមេរិច។ មុន​ពេល​អាន​រឿង​នេះ​ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា​តើ​រឿង​នេះ​ជា​រឿង​ប្រឌិត​ឬ​ពិត ហើយ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ជា​ជនជាតិ​បរទេស ព្រោះ​សៀវភៅ​ផ្សេង​ដែល​និយាយ​ពី​ជីវិត​ពិត​នៅ​សម័យ​ប៉ុល​ពត​ភាគ​ច្រើន​ អ្នក​និពន្ធ​ជា​ជនជាតិ​ខ្មែរ។ អស់​ពី​មាន​ចម្ងល់​ត្រង់​ចំណុច​នេះ ខ្ញុំ​រឹត​តែ​ឆ្ងល់​ថែម​ទៀតនៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​អាន​រឿង​នេះ​ពី​មួយ​សន្លឹក​ទៅ​មួយ​សន្លឹក​ ពី​មួយ​វគ្គ​ទៅ​មួយ​វគ្គ ព្រោះ​ខ្ញុំ​សង្កេត​ឃើញ​មាន​កំហុស​វេយ្យាករណ៍​និង​ឃ្លា​ជា​ច្រើន​ហូរហែ​តាំង​ពី​ដើម​ដល់​ចប់។ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា​ ហេតុអ្វី​អ្នក​និពន្ធ​បរទេស​សរសេរ​អង់គ្លេស​ខុស​ច្រើន​ដល់​ម្ល៉ឹង? តើ​គាត់​សរសេរ​ដោយ​ចេតនា ឬ​ដោយ​ការ​គ្មាន​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់?
ចម្លើយ​រក​ឃើញ​នៅ​វគ្គ​ចុង​ក្រោយ​ គឺ​រឿង​នេះ​អ្នក​និពន្ធ​ប្រើ​បុរស​ទីមួយ​ជា​ឯកវាទ​និទាន​ដូច​គ្នាដែល​សំដៅ​លើ​ក្មេង​ប្រុស​ខ្មែរ​នោះ​ឯង។ តែ​អ្វី​ដែល​សំខាន់ មូលហេតុ​ដែល​សរសេរ​ខុស​ច្រើន​ គឺ​ចង់​បញ្ជាក់​ឲ្យ​ឃើញ​ថា​​ អ្វី​ដែល​យើង​បាន​អាន​ពី​ដើម​ដល់​ចប់​ក្នុង​រឿង​នេះ គឺ​ជា​ការ​រៀបរាប់​និង​សមត្ថភាព​អង់គ្លេស​របស់​ក្មេង​ប្រុស​ខ្មែរ​នោះ​ផ្ទាល់​​នៅ​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​។ ថ្វី​ត្បិត​តែ​រឿង​នេះ​មិន​មែន​ក្មេង​ប្រុស​នោះ​ជា​អ្នក​សរសេរ​ តែ​អ្នក​និពន្ធ​ចង់​ឲ្យ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​អ្វី​ដែល​យើង​កំពុង​អាន​ គឺ​ជា​ការ​និទាន​របស់​ក្មេង​ប្រុស​ខ្មែរ​នោះ​ប្រាប់​មក​កាន់​អ្នក​ជា​ភាសា​អង់គ្លេស។ បញ្ជាក់៖​ នេះ​ជា​ការ​យល់​ឃើញ​និង​ស្វែង​យល់​របស់​ខ្ញុំ​ចំពោះ​រឿង​មួយ​នេះ។

3. The Good Girl by Mary Kubica

18812405 IMG_1079
រឿង​នេះ​ជា​រឿង​បែប​ស៊ើប​អង្កេត​និង​អាថ៌កំបាំង​ និយាយ​ពី​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាប់​ជំរិត។ រឿង​នេះ​ប្រើ​ឯកវាទ​និទាន​ដូច​គ្នា​ ហើយ​ផ្លាស់​ប្តូរ​តួអង្គ​នៃ​បុរស​ទីមួយ​ពី​មួយ​វគ្គ​ទៅ​មួយ​វគ្គ​ស្រដៀង​ទៅ​នឹង​រឿង​ខាង​លើ Please Look After Mom ដែរ ប៉ុន្តែ​លើស​ពី​នេះ​ អ្នក​និពន្ធ​បាន​ជ្រើស​រើស​ការ​និទាន​ដោយ​មិន​ប្រើ​លំដាប់​កាល។ ឧទាហរណ៍ វគ្គ​ទី​មួយ​និយាយ​ពី​មុន​ថ្ងៃ​កើត​ហេតុ វគ្គ​ទីពីរ​និយាយ​ពី​ក្រោយ​ថ្ងៃ​កើត​ហេតុ​ ហើយ​វគ្គ​ទី​បី​ត្រលប់​ទៅ​និយាយ​មុន​ថ្ងៃ​កើត​ហេតុ​វិញ ដោយ​ត្រលប់​ត្រលិន​ចុះ​ឡើងៗ ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​អាន​វង្វេង​​ផង និង​ឆ្ងល់​ផង ហើយ​ចង់​តាម​ដាន។​ មួយ​វិញ​ទៀត រឿង​នេះ​អ្នក​និពន្ធ​បញ្ជាក់​ប្រាប់​ថា​បុរស​ទី​មួយ​ក្នុង​វគ្គ​នេះ​សំដៅ​លើ​អ្នក​ណា​តាម​រយៈចំណង​ជើង​វគ្គ។ ឧទាហរណ៍ វគ្គទី​​មួយ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា​ Eve Before មាន​ន័យ​ថា​ ពាក្យ​”ខ្ញុំ”ក្នុង​វគ្គ​នេះ​សំដៅ​លើ​តួអង្គ​​ Eve ហើយ​ Before មាន​ន័យ​ថា​ មុន​ថ្ងៃ​កើត​ហេតុ, ឯវគ្គ​ទី​ពីរ​និង​ទី​បី​គឺ Gabe​ Before និង​ Eve After មាន​ន័យ​ថា​ “ខ្ញុំ”​នឹង​សំដៅ​លើ​តួ​ Gabe និង​ Eve ហើយ​ After មាន​ន័យ​ថា​ ក្រោយ​ថ្ងៃ​កើត​ហេតុ។ អ្នក​អាន​អាច​វង្វេង​នៅ​ពេល​អាន​ដំបូង​ តែ​បន្ទាប់​ពី​អាន​មួយ​សន្ទុះ​និង​ព្យា​យាម​ស្វែង​យល់ អ្នក​នឹង​យល់​នូវ​អ្វី​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​ចង់​បង្ហាញ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។

សរុប​ទៅ​ រឿង​វិធី​និទាន​ទាំង​បី​នេះ​ ខ្ញុំ​យល់​ថា​ខុស​ៗ​គ្នា​ ប្លែក និង​មាន​លក្ខណៈ​ពិសេស​រៀង​ៗ​ខ្លួន។ ប្រសិន​បើ​អ្នក​ស្គាល់​និង​ឃើញ​វិធី​និទាន​ប្លែក​ជាង​នេះ​និង​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ កុំ​ភ្លេច​​ចែក​រំលែក​ខ្ញុំ​ផង។ ^^

ណែនាំ​ Kindle, App ល្អ​ សម្រាប់​អាន​សៀវភៅ (ebook)

kindle-app1

ប្រហែល​ជា​មាន​អ្នក​ខ្លះ​ធ្លាប់​ស្គាល់​និង​ប្រើ​ តែ​ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​ណែនាំ​និង​ប្រាប់​ពី​ចំនុច​ដែល​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ App នេះ។ ចំនុច​ដែល​ខ្ញុំ​ពេញ​ចិត្ត​បំផុត​ពី​ Kindle App នេះ​គឺ​ offline-dictionary ដែល​មាន​ភ្ជាប់​ស្រាប់ វា​ស្រដៀង​នឹង​​ iBooks របស់​ Apple ដែរ។ ធម្មតា​ពេល​អាន​សៀវភៅ​ជៀស​មិន​ផុត​ពី​ពាក្យ​លំបាក​ដែល​យើង​មិន​ដែល​ឃើញ​ទេ​ តែ​ការ​ឆែក​វចនានុក្រម​វា​គួរ​ឲ្យ​ធុញ​និង​ទើស​ទាល់​ណាស់​ តែ​ចំពោះ​ Kindle យើង​គ្រាន់​តែ​យក​ម្រាម​ដៃ​ប៉ះ​ពាក្យ​ដែល​យើង​ចង់​ដឹង​អត្ថន័យ​ វា​នឹង​​បង្ហាញ​ភ្លាម​ ដូច​ក្នុង​រូប​ដែល​​បង្ហាញ។ ហើយ​យើង​អាច​ហាយឡាយ​ ឬ​ សរសេរ​ note ត្រង់​ឃ្លា​ឬ​ពាក្យ​ដែល​យើង​ចាប់​អារម្មណ៍ ឬ​ share ឃ្លា​ដែល​យើង​ពេញ​ចិត្ត​ទៅ​ក្នុង​បណ្តាញ​សង្គម​ដូចជា​ Facebook, Twitter ក៏​បាន។ ថ្វី​ត្បិត​តែ​មុខងារ​វា​ស្រដៀង​ ibook តែ​ក៏​មាន​ចំនុច​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​យល់​ថា​វា​ប្រសើរ​ជាង​ iBooks គឺ​ចំពោះ​ iBooks នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ប៉ះ​ពាក្យ​ដែល​យើង​ចង់​ដឹង​អត្ថន័យ​ វា​ចេញ​នូវ​ជម្រើស Copy Define Highlight Note Search​ សិន​ ដូច​នេះ​យើង​ត្រូវ​ចុច​ Define មួយ​ទៀត​ទើប​អាច​អាន​និយមន័យ​បាន​ (បាន​ន័យ​ថា​ត្រូវ​ចុច​២ដង ដើម្បី​អាន​និយមន័យ), អ្វី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ខឹង​ទៀត​នោះ​ គឺ​ប្រអប់​និយម​ន័យ​របស់​ iBooks ចេញ​មក​ច្រងាង​​បាំង​ឃ្លា​នៅ​ពាក្យ​ពិបាក​នោះ។ នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​អាន​និយម​ន័យ​ហើយ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ការ​អាន​ឃ្លា​នោះ​ម្តង​ទៀត​ហើយ​ផ្ទៀង​ផ្ទាត់​ជា​មួយ​និយមន័យ​នោះ​ដើម្បី​យល់​ពី​អត្ថន័យ តែ​ដល់​ពេល​ប្រអប់​និយមន័យ​ចេញ​មក​បាំង​អស់​អ៊‍ីចឹង​ ត្រូវ​បិទ​ប្រអប់​និយមន័យ​សិន​ទើប​អាន​ហើយ​បើក​ម្តង​ទៀត គួរ​ឲ្យ​ទើស​ទាល់​ក្រៃលែង។ មិន​ដឹង​ថា​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា​ ធ្លាប់​កត់​សម្គាល់​ដូច​ខ្ញុំ​ឬ​អត់​ទេ​ តែ​ទាំង​នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​កត់​សម្គាល់​ពី​ Ebook reader app ទាំង​នោះ។

សូម​បញ្ជាក់​ថា​ .mobi ជា​ហ្វាល់​សម្រាប់​អាន​ក្នុង Kindle ឯ​ .epub ជា​ហ្វាល់​សម្រាប់​អាន​ក្នុង iBooks។ ចំពោះ​ pdf វិញ​អាន​ប្រើ​បាន​ទាំង​២ app តែ​ខ្ញុំ​សូម​ណែនាំ​ឲ្យ​ប្រើ​ mobi ជាមួយ​ Kindle ម្យ៉ាង​​ mobi ក៏​ងាយ​ស្រួល​រក​អ៊ីនធ័រណេត​ដែរ។ លោក​អ្នក​អាច​ប្រើ​កម្មវិធី Calibre សម្រាប់​បំលែង​ហ្វាល់​ទាំង​៣​នេះ​ទៅ​កាន់​ហ្វាល់​ណា​មួយ​ដែល​អ្នក​ចង់​បាន។

បញ្ជាក់៖ Kindle អាច​ប្រើ​ប្រាស់​បាន​ទាំង​ iOS (iphone, ipad..), Android និង​ PC
Capture-1 kindle

បទ​ពិសោធន៍​បំភ្លេច​មិន​បាន ​នៅ​សាំងហ្កាពួរ​

Singapore

ភ្លេច​ប្រាប់​ទៅ​ថា​កាល​ពី​ខែ​មករា​ថ្មី​ៗ​នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ប្រទេស​ម៉ាលេស៊ី​តាម​រយៈ​កម្មវិធី​សិក្សា​វគ្គ​ខ្លី​របស់​សាលា​រយៈ​ពេល​៣សប្តាហ៍​។​ បើ​បាន​ទៅ​ម៉ាលេ​ហើយ​ អ្នក​ណា​ៗ​ក៏តែង​ចង់​បង្ហួស​ទៅ​ដល់​សាំងហ្កាពួរ​ដែរ 😉 មិន​ខុស​ពី​គេ​ទេ​ ខ្ញុំ​ក៏​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​”អ្នកណាៗ​”នោះ​ដែរ =))

សុំ​ទោស​ផង​ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​រៀបរាប់​ប្រាប់​ពី​ដំណើរ​កម្សាន្ត​ដ៏​សប្បាយ​អស្ចារ្យ​នៅ​សាំង​ហ្កាពួរ​ទេ ;P តែ​ចង់​រៀបរាប់​ពី​ហេតុការណ៍​​ដែល​កើត​ឡើង​នៅ​ថ្ងៃ​ខ្ញុំ​ចាក​ចេញ​ពី​សាំង​ហ្កាពួរ​ទៅ​ម៉ាលេ​វិញ ដែល​ខ្ញុំ​និង​មិត្ត​ខ្ញុំ​ ម្នាក់​ៗ​ឡើង​ស​ភ្នែក ហើយ​ជា​បទ​ពិសោធន៍​លើក​ទី​មួយ​បំភ្លេច​មិន​បាន​។ តែ​មុន​រៀបរាប់​ចេញ ​ត្រូវ​ប្រាប់​ពត៌មាន​ត្រួស​ៗ​សិន​ទើប​អាច​ប្រាប់​បាន ដូចនេះ​ទ្រាំ​អាន​បន្តិច​ទៅ ^^;

អូខេ, កម្មវិធី​សិក្សា​រយៈ​ពេល​៣សប្តាហ៍​នៅ​ម៉ាលេស៊ី​ តែ​ខ្ញុំ​និង​មិត្តភក្តិ​ឆ្លៀត​ឱកាស​យក​ថ្ងៃ​ចុង​សប្តាហ៍​និង​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ជាតិ​ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​លេង​សាំងហ្កាពួរ​រយៈ​២យប់​២ថ្ងៃ​។ ខ្ញុំ​ទៅ​ជាមួយ​មិត្ត​ភក្តិ​បរទេស​២នាក់​ ម្នាក់​ជា​ជនជាតិ​ម៉ុងហ្គោល ឈ្មោះ ការម៉ា (Garma) និង​ម្នាក់​ទៀត​ជា​ជនជាតិ​ថៃ​ ឈ្មោះ​ គង់ (Kung) (នារី​ភេទ​ទាំង​២ ;P) ដោយ​បាន​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្មែរ​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​កំពុង​សិក្សា​នៅ​សាំងហ្កាពួរ​ស្រាប់​ ជា​អ្នក​ជូន​ដើរ​លេង​ ឈ្មោះ​ សីហា​។ ២ថ្ងៃ​កន្លង​ទៅ​ ដើរ​លេង​សឹង​គ្រប់​អស់​ច្រក​ល្ហក​ដែល​ល្បី​ៗ​នៅ​សាំង​ហ្កាពួរ។ បើ​ទោះ​ជា​ជើង​ទាំង​ពីរ​ឈឺ​លើក​ជើង​ដើរ​សឹង​មិន​រួច​ ខ្ញុំ​ក៏​ដូច​មិត្ត​ភក្តិ​ទាំង​ពីរ​ក៏​នៅ​តែ​ប្រឹង​ដើរ​ទៅ​មុខ​ទាំង​ត្រដោក​ត្រដាក ព្រោះ​តាំង​ចិត្ត​ហើយ​ថា​ ត្រូវ​តែ​ដើរ​ឲ្យ​គ្រប់​កន្លែង​ ព្រោះ​ដូច​ជា​មិន​ងាយ​នឹង​មាន​ឱកាស​បាន​មក​លេង​ម្តងទៀត​​ទេ​។

យប់​ថ្ងៃ​កើត​ហេតុ​

ពេល​វេលា​ពិត​ជា​ខ្លី​មែន! ទី​បំផុត​ដល់​ម៉ោង​ត្រូវ​ត្រលប់​ទៅ​ម៉ាលេ​វិញ​ហើយ​ 😦 ខ្ញុំ​បាន​ទិញ​សំបុត្រ​រថភ្លើង​ទៅ​មក​ (round-trip ticket) តាំង​ពី​នៅ​កូឡា​ឡាំពួរ (ម៉ាលេស៊ី) ដែល​រថភ្លើង​ចេញ​ដំណើរ​នៅ​ម៉ោង​ ១១កន្លះ​យប់​។ ដូច​នេះ​ដើរ​លេង​ត្រឹម​ម៉ោង​៨យប់​ យើង​ក៏​ត្រលប់​ទៅ​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​យក​ឥវ៉ាន់​នឹង​រៀបចំ​​ទៅ​ស្ថានីយ៍​រថភ្លើង​ Woodlands ដែល​នៅ​ព្រំដែន​ ម៉ាលេ-សាំងហ្កាពួរ​។ មក​ដល់​ស្ថានីយ៍​រថភ្លើង​ម៉ោង​ប្រលែល​១០យប់​ មិត្តភក្តិ​ខ្មែរ​ខ្ញុំ​សីហា​ជូន​ដល់ចំណត​MRTចុង​ក្រោយ​​ ក៏​ត្រលប់​ទៅ​វិញ។ ខ្ញុំ​និង​មិត្តភក្តិ​ទាំង​ពីរ​មិន​សូវ​ជា​ស្គាល់​ច្បាស់​ពី​ស្ថានីយ៍​រថភ្លើង​នោះ​ទេ​ គ្រាន់​តែថា​ពេល​មក​ ចុះ​នៅ​ទី​នោះ​ ដូច​នេះ​ពេល​ទៅ​វិញ​ប្រាកដ​ជា​ជិះ​នៅ​ទី​នោះ​ហើយ​។​ ពេល​ចូល​ក្នុង​ស្ថានីយ៍​ អ្វី​ដែលឃើញ​មុន​គេ​គឺ​កន្លែង​ត្រួត​ពិនិត្យ​លិខិត​ឆ្លង​ដែន។ មិន​បង្អង់​ ក៏​ឈរ​តម្រង់​ជួរ​នឹង​គេ​ដែរ​។ ពេល​កំពុង​ឈរ​ចាំ​ យើង​កត់​សម្គាល់​ឃើញ​មាន​បរទេស​មួយ​ក្រុម​ត្រូវ​បាន​គេ​ឲ្យ​ឈរ​មួយ​ដុំ តែ​មិន​សូវ​ជា​ចាប់​អារម្មណ៍​ទេ​។

គេ​ពិនិត្យ​លិខិត​ឆ្លងដែន​និង​បោះ​ត្រា​រួច​ យើង​ក៏​ដើរ​ចូល​ទៅ​ខាង​ក្នុង​ តែ​អត់​មាន​ឃើញ​រថភ្លើង​ទេ​ ឃើញ​តែ​ឡាន​ក្រុង​ និង​ដើរ​ចុះ​ដើរ​ឡើង​ទៅ​ដល់​កន្លែង​ដែល​យើង​ជិះ​ឡាន​ក្រុង​​ពេល​យើង​មក​ដល់​សាំង​ហ្កាពួរ​ដំបូង​។ ដើរ​រក​អស់​ចិត្ត​ ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​សួរ​អ្នក​ដំណើរ​ដូច​គ្នា​ តែ​និយាយ​ស្តាប់​គ្នា​មិន​បាន​ (គាត់​ដូច​ជា​មិន​សូវ​ពូកែ​អង់​គ្លេស) ចុង​ក្រោយ​យើង​ក៏​សម្រេច​ចូល​ទៅ​សួរ​បុគ្គលិក​នៅ​ក្នុង​សា្ថនីយ៍​វិញ​។ ក្រោយ​ពី​ប្រាប់​ថា​ យើង​កំពុង​ស្វែង​រក​រថភ្លើង​ត្រលប់​ទៅ​កូឡាឡាំពួរ​វិញ ម្នាក់​ៗ​ហាក់​ដូច​ជា​ភ្ញាក់​ផ្អើល តែ​គេ​មិន​ប្រាប់​ថា​ហេតុ​អ្វី​ទេ។ ដំបូង​យើង​គិត​ថា​ គេ​បោះត្រា​ច្រឡំ​ស្មាន​តែ​យើង​ទៅ​វិញ​ដោយ​ឡាន​ក្រុង​។

គេ​ឲ្យ​យើង​ឈរ​ចាំ​នៅ​ក្រៅ​បន្តិច​សិន តែ​បន្តិច​ក្រោយ​មក​ ប៉ូលីស​ស្រី​ប្រដាប់​ដោយ​កាំ​ភ្លើង​ខ្លី​នៅ​នឹង​ចង្កេះ​មក​សួរ​នាំ​យើង​ ហើយ​ប្រាប់​ឲ្យ​យើង​ទៅ​ឈរ​ចាំ​នៅ​ខាង​ក្នុង​វិញ។ យើង​មិន​សូវ​យល់​ថា​តើ​កំពុង​មាន​រឿង​អី​ទេ​ ចេះ​តែ​ទៅ​តាម​អ្វី​ដែល​គេ​ប្រាប់​។ ពេល​ចូល​ដល់​ក្នុង​ ម្តង​គេឲ្យ​​ឈរ​ ម្តង​គេ​ឲ្យ​អង្គុយក្នុង​កុង​ត្រូល​របស់​គេ​​ ហើយ​មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ដែល​កំពុង​ឈរ​រង់​ចាំ​ចោល​ភ្នែក​សម្លឹង​មក​យើង​ទាំង​ទឹក​មុខ​ងឿង​ឆ្ងល់​ ដូច​ដែល​អ្វី​យើង​បាន​ឃើញ​បរទេស​មួយ​ក្រុម​ដំបូង​នោះ​ដែរ​។ ពិត​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ខ្មាស​គេ​ខ្លាំង​ណាស់! >.< មាន​អារម្មណ៍​ថា​ខ្លួន​ឯង​ដូច​ជា​អ្នក​ទោស​រត់​ពន្ធ​អី​ចឹង។ ចាំ​ប្រហែល​១៥នាទី​ ប៉ូលីស​ស្រី​អំបាញ់​មិញ​នោះ​បាន​មក​នាំ​យើង​នាំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការិយាល័យ​ ដើរ​កាត់​ហ្វូង​មនុស្ស​កុះករ​។ ដើរ​បណ្តើរ​ខ្ញុំ​និង​មិត្ត​ភក្តិ​រអ៊ូរ​ដាក់​គ្នា​ថា​ “អីគេ​ហ្នឹង! ខ្មាស​គេ​ណាស់​ៗៗ!”។ តែ​ចូល​ដល់​ខាង​ក្នុង​ហើយ​ គេ​ឲ្យ​អង្គុយ​ចាំ​មួយ​ស្របក់​ទៀត​ រួច​ទើប​មន្ត្រី​នៅ​ទី​នោះ​ ពន្យល់​ប្រាប់​យើង។ លោក​ពូ​នោះ​ដូច​ជា​មិន​សូវ​ជា​ពូកែ​អង់​គ្លេស​ទេ​ គាត់​និយាយ​មួយ​ពាក្យ​ៗ ផ្គុំ​ជា​ឃ្លា​ ដោយ​ព្យាយាម​ពន្យល់​ប្រាប់​យើង​ថា​មាន​បញ្ហា​អ្វី។ គាត់​ប្រាប់​ថា​ “ថ្ងៃ​នេះ​ពុំ​មាន​រថភ្លើង​ទេ គ្រប់​រថភ្លើង​ទាំង​អស់​ត្រូវ​ Cancel អស់​ហើយ​ ព្រោះ​ពី​រសៀល​រថភ្លើង​ធ្លាក់​ចុះ​ពី​ផ្លូវ..”។ ឮ​ហើយ​ខ្ញុំ​ស្លុត​ជា​ខ្លាំង​ ព្រោះ​នឹក​ស្មាន​មិន​ដល់។ គាត់​បាន​ណែនាំ​ឲ្យ​យើង​ យក​សំបុត្រ​រថភ្លើង​ទៅ​ដូរ​យក​លុយ​វិញ ហើយ​រក​ឡាន​ក្រុង​ត្រលប់​ទៅ​កូឡាឡាំពួរ​វិញ​។ តែ​គាត់​មិន​បាន​ដឹង​ច្បាស់​ថា​ យើង​ត្រូវ​ទៅ​ដូរ​សំបុត្រ​នៅ​ឯណា​ ហើយ​ទៅ​ទិញ​សំបុត្រ​ឡាន​ក្រុង​នៅ​ឯណា​ទេ​។ តែ​គាត់​បាន​ណែនាំ​ពី​ឈ្មោះ​ស្ថានីយ៍​ដែល​យើង​អាច​រក​ទិញ​សំបុត្រ​ឡាន​ក្រុង​បាន​ គឺ​ JB Sentral។ ការម៉ាមិត្ត​ម៉ុងហ្គោល​​ជា​អ្នក​នាំ​ផ្លូវ ដោយ​ជិះ​ឡាន​ក្រុង​ចេញ​ពី​ Woodlands ទៅ​ចំណត​ឡាន​ក្រុង​នោះ។ ជិះ​បាន​មួយ​ចំណត​ ក៏​ឃើញ​គេ​ចុះ​គ្រប់​គ្នា​ ហើយ​គេ​ប្រាប់​ឲ្យ​ចុះ​ដោយ​ប្រាប់​ថា​ជា​ចំណត​ចុង​ក្រោយ​ហើយ។ យើង​គិត​ថា​យើង​មក​ដល់​ JB Sentral ហើយ​។ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ចង់​រក​មើល​សំបុត្រ​ឡាន​ក្រុង តែ​អ្វី​ដែល​យើង​ឃើញ​គឺ​កុង​ត្រូល​ពិនិត្យ​លិខិត​ឆ្លងដែន​ជា​ថ្មី ដែល​មាន​ដាក់​ផ្លាក​ថា​ “Malaysian Immigration”។ យើង​មិនយល់​ថា​ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ត្រូវ​មាន​កុងត្រូល​ពិនិត្យ​លិខិត​ឆ្លងដែន​ម្តង​ទៀត​ទេ​ ព្រោះ​ទើប​តែ​បោះត្រា​និង​cancelអំបាញ់​មិញ​សោះ។ ខ្ញុំ​និង​គង់​មិត្ត​ថៃ​សួរ​ការម៉ា​ថា​ “តើ​យើង​កំពុង​ទៅ​ណា?” ការម៉ា​ឆ្លើយ​ថា “អត់​ដឹង​ដែរ” ហាហា..

បន្ទាប់​មក​ការម៉ា​ក៏​ចូល​ទៅ​ឲ្យ​គេ​ពិនិត្យ​លិខិត​ឆ្លងដែន​ម្តង​ទៀត​ទាំង​មិន​យល់​ថា​ហេតុ​អ្វី​ត្រូវ​បោះត្រា​ម្តង​ទៀត។ ក្រោយ​មក​ទើប​ខ្ញុំ​សម្រេច​ឲ្យ​ការម៉ា​ប្រាប់​ពី​រឿង​ដែល​យើង​ទើប​តែ​ពិនិត្យ​លិខិតឆ្លងដែន​។ តែ​ការម៉ា​លេង​រៀបរាប់​ដំណើរ​ដើម​ទង​កាល​ពី​ព្រេងនាយ​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ដល់​បុគ្គលិក​ម្នាក់​នោះ​។ ពូ​នោះ​ស្តាប់​ការម៉ា​ឡើង​ចំហរ​មាត់​ មិន​ដឹង​ថា​គាត់​យល់​ពី​អ្វី​ដែល​ចង់​ប្រាប់​ឬ​អត់​ទេ​ ក្រោយ​មក​គាត់​ក៏​នាំ​យើង​ទៅ​ជួប​បុគ្គលិក​២នាក់​ទៀត។ ៣នាក់​គាត់​ពិភាក្សា​គ្នា​មិន​ដឹង​អី​ខ្លះ​ទេ​ ឃើញ​តែ​លើក​យក​លិខិតឆ្លង​ដែន​យើង​ចុះ​ឡើង។ ខ្ញុំ​ក៏​សួរ​ការម៉ា​ថា​ “ហេតុ​អី​បាន​ជា​ប្រាប់​គាត់​វែង​ឆ្ងាយ​ម្ល៉េះ? តើ​ពួក​គាត់​យល់​​ថា​យើង​ចង់​បាន​អ្វី​ទេ?” ការម៉ា​ឆ្លើយ​យ៉ាង​ម៉ឺង​ម៉ាត់​ថា​ “យល់” អ៊ូ…ការម៉ា ច្បាស់​ណាស់​នែស xD

ពូ​២នាក់​នោះ​ក៏​ងាក​មក​ឆ្ងល់​ពី​ visa របស់​យើង​វិញ បន្ទាប់​មក​ ការម៉ា​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ពន្យល់​សារដើម​ម្តង​ទៀត និង​ពន្យល់​ពី​visaរបស់​ពួក​យើង។ ក្រោយ​និយាយ​គ្នា​ដឹង​សាច់​រឿង​រួច​មក គាត់​ក៏​បោះ​ visa ឲ្យ​យើង​។ ពេល​ដែល​បោះ​ត្រា​ visa ហើយ​ ខ្ញុំ​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​ ពេល​នេះ​យើង​ចូល​ដែន​ដី​ម៉ាលេស៊ី​ហើយ​ តែ​ការម៉ា​និង​គង់​នៅ​គិត​ថា​ខ្លួន​កំពុង​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​សាំងហ្កាពួរ​នៅ​ឡើយ។ បោះ​ត្រា​រួច​ ពេល​ចេញ​មក​ក្រៅ​យើង​ឃើញ​កន្លែង​លក់​សំបុត្រ​រថភ្លើង​ ក៏​ចូល​ទៅ​សួរ​នាំ​ដើម្បី​ដូរ​យក​លុយ​វិញ។ សួរ​នាំ​រួច​ហើយ​ យើង​ក៏​ទទូល​បាន​លុយ​វិញ​គ្រប់​ចំនួន​ ហើយ​គេ​ប្រាប់​ថា​ នៅ​មាន​ឡាន​ក្រុង​ទៅ​កូឡាឡាំពួរ​នៅ​ឡើយ តែ​ត្រូវ​រហ័ស​បន្តិច ព្រោះ​អស់​ត្រឹម​ម៉ោង​ ១កន្លះ​យប់​។

បញ្ហា​ថ្មី​បាន​ចូល​មក​ដល់​គឺ​ការ​ជិះ​តាក់​ស៊ី! គេ​ប្រាប់​ថា​ចំណត​រថយន្ត​ក្រុង​គឺ​នៅ​ Larkin Bus Station តែ​គេ​ថា​នៅ​ឆ្ងាយ​ដែរ។ អត់​ដឹង​ថា​នៅ​ទី​ណា​ ហើយ​ពេល​យប់​កណ្តាល​អាធ្រាត្រ​ទៀត។ យើង​នៅ​ឈរ​រេរាៗ ថា​តើ​ត្រូវ​ជិះ​តាក់​ស៊ី​ ឬ​នៅ​ចាំ​ដល់​ភ្លឺ (ពេល​នោះ​ម៉ោង​ប្រហែល​១២)។ ចុង​ក្រោយ​យើង​សម្រេច​ថា​ជិះ​តាក់​ស៊ី ចាប់​បាន​តាក់​ស៊ី​ហើយ​ ដោយ​ឃើញ​តម្លៃ​វាស់​ម៉ែត្រ​ចាប់​ផ្តើម​ពី​ ៣ដុល្លា​ ដូច​នៅ​ម៉ាលេដែរ​ គង់​លាន់​មាត់​ថា​ “យី! នៅ​សាំងហ្កាពួរ​តាក់​ស៊ី​ចាប់​ផ្តើម​ពី​៣ដុល្លា​ដែរ​ណ៎ តែ​ខុស​គ្នា​ខ្លាំង​ណាស់”, ខ្ញុំ​ប្រកែក​ភ្លាម​ថា​ “អត់​ទេ! សាំងហ្កាពួរ​អី យើង​កំពុង​នៅ​ម៉ាលេ​ហើយ​តើ! មើល​អក្សរ​នៅ​តាម​ផ្លូវ​ទៅ​ សុទ្ធ​តែ​ភាសា​ម៉ាលេ ហើយ​នៅ​លើ​តាក់​ស៊ី​មិញ​ ក៏​សរសេរ​ថា​​ TEKSI ដែរ​ មិន​មែន​ TAXI ទេ”។ ការម៉ា​និង​គង់​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ជា​ខ្លាំង​ដោយ​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា​ខ្លួន​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​ប្រទេស​ម៉ាលេស៊ី​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន : ))

នៅ​តាម​ផ្លូវ​ស្ងាត់​ឲ្យ​ជ្រៀប ហើយ​មិន​ដឹង​ថា​បង​តៃកុង​គាត់​នាំ​យើង​ទៅ​ផ្លូវ​ត្រូវ​ឬ​ខុស​ទេ​ ដំបូង​មិន​សូវ​ភ័យ​ទេ​ តែ​២នាទី​ក្រោយ​យើង​ម្នាក់​ៗ​ចាប់​ផ្តើម​បុក​ពោះ​ភ័យ​រៀង​ៗ​ខ្លួន។ ក្រោយ​មក​យើង​ក៏​នឹក​ឃើញ​គំនិត​យក​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​ប្រាប់​មិត្តភក្តិ​ដែល​កំពុង​គេង​លក់​ស្កប់​ស្កល់​ក្នុង​ Hotel នៅ​កូឡាឡាំពួរ ព្រោះ​បើ​ចូល​ដល់​ដែន​ដី​ម៉ាលេ​ច្បាស់​ជា​មាន​សេវ៉ា​វិញ​មិន​ខាន​។ ខ្ញុំ​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​ប្រាប់​ សេរ៉ា ជនជាតិ​ Bhutanese ថា​យើង​កំពុង​នៅ​ក្នុង​តាក់ស៊ី ស្វែង​រក​ឡានក្រុង​ត្រលប់​ទៅ​កូឡាឡាំពួរ​វិញ។ សេរ៉ា​និយាយ​ទូរស័ព្ទ​ទាំង​មីង​មាំង​ៗ​ហើយ​ក៏​បិទ​ទូរស័ព្ទវិញ​ទៅ។ អរគុណ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ពូ​តៃកុង​​ជូន​យើង​ដល់​ចំណត​ឡានក្រុង​ដោយ​សុវត្ថិភាព។ តែ​ពេល​ចុះ​ពី​តាក់ស៊ី​ បញ្ហា​ថ្មី​កើង​មាន​ម្តង​ទៀត គឺ​ការ​ជ្រើស​រើស​ឡាន​ក្រុង។ ពេល​ចុះ​ពី​តាក់​ស៊ី​ភ្លាម​ មាន​ព្រូឡាន​មក​ចាំ​ហៅ​យើង​ឡើង​ឡានក្រុង​ស្រដៀង​នៅ​ខ្មែរ​ដែរ។ ខ្ញុំ​ប្រាប់​ឲ្យ​គេ​ទាំង​២​កុំ​ឲ្យ​ឥវ៉ាន់​ទៅ​អ្នក​ណា​ទាំង​អស់​ ហើយ​ធ្វើ​ធម្មតា។ ព្រូ​ឡាន​ទាំង​២​ដើរ​តាម​យើង​រហូត​ គេ​ចង់​នាំ​យើង​ទៅ​រក​ឡាន​ក្រុង​គេ​។ យើង​មិន​ទាន់​ឆ្លើយ​អ៊ឺ​អា​ជា​មួយ​គេ​ទេ​ តែ​គ្រាន់​តែ​ដើរ​ទៅ​ធម្មតា​ដើម្បី​ទៅ​មើល​ឡានក្រុង​គេ​សិន​ បើ​មើល​ទៅ​គួរ​ឲ្យ​ទុក​ចិត្ត​ទើប​គិត​តាម​ក្រោយ​។ ពេល​ទៅ​ដល់​ឡាន​ក្រុង​ពុំ​ឃើញ​មាន​អ្នក​ដំណើរ​ផ្សេង​ទេ​ តែ​គេ​ប្រាប់​ថា​ដល់​ម៉ោង​១កន្លះ​ភ្ញៀវ​នឹង​មក​ហើយ​ រួច​គេ​ប្រាប់​ឲ្យ​យើង​ទិញ​សំបុត្រ​ឲ្យ​ហើយ​ ក្នុង​តម្លៃ​ 39RM (មិន​ថ្លៃ​ទេ​ តម្លៃ​ធម្មតា)។ តែ​យើង​បដិសេធ​មិន​ព្រម​បង់​លុយ​ជាមុន​ ព្រោះ​មិន​អាច​ទុក​ចិត្ត​ព្រូ​នោះ​បាន​​ មិន​ដឹង​ថា​សំបុត្រ​នោះ​ពិត​ឬ​អត់​។ រួច​ព្រូ​នោះ​ក៏​នាំ​យើង​ទៅ​ជួប​មេ​របស់​គេ​ មេ​របស់​គេ​អះអាង​ថា​អាច​ទុក​ចិត្ត​បាន​ តែ​យើង​នៅ​តែ​មិន​ទុក​ចិត្ត​ ហើយ​ប្រាប់​ថា​ នឹង​បង់​លុយ​ពេល​ដែល​ឡាន​ក្រុង​ចេញ​ដំណើរ។ ណា​មួយ​យើង​ចង់​ពិនិត្យ​មើល​អ្នក​ដំណើរ​ក្នុង​ឡានក្រុង​ផង បើ​​មាន​គេ​មាន​ឯង​ មាន​ប្រុស​មាន​ស្រី​ទើប​ទៅ​ បើ​មិន​គួរ​ឲ្យ​ទុក​ចិត្ត​ ក៏​មិន​ទៅ​ដែរ។ ព្រូ​ឡាន​នោះ​ដូច​ចង់​ខឹង​នឹង​យើង​ដែរ​ ដែល​មិន​ព្រម​ទិញ​សំបុត្រ​ភ្លាម​ៗ។ ដំបូង​ខ្ញុំ​ចង់​ចិត្ត​ទន់​បង់​លុយ​មុន​ដែរ​ ព្រោះ​រាង​អាណិត​ព្រូ​ឡាន​នោះ​ តែ​ការម៉ា​ប្រកែក​អហង្ការ​ថា​មិន​បង់​លុយ​មុន​ដាច់​ខាត​ ​ហើយ​​យើង​ក៏​រួសរាន់​ចូល​ញ៉ាំ​អី​ក្នុង​ហាង​ KFC ដែល​នៅ​ក្បែរ​នោះ។ ឃ្លាន​ក៏​ឃ្លាន​ ភ័យ​ក៏​ភ័យ​ ខ្លាច​តែ​ព្រូ​ទាំង​នោះ​គុំ​ឬ​ខឹង​ ចប់​ប៉ា​ដោយ​ ដូច​នេះ​ហើយ​ទើប​យើង​ចូល​មក​ញ៉ាំ​ក្នុង​ហាង​ដើម្បី​សុវត្ថិភាព​ផង​ និង​បាន​ញ៉ាំ​អី​ផង។ យើង​ចាំ​ដល់​ម៉ោង​ ១:២០ នាទី មាន​អ្នក​ដំណើរ​ឡើង​ជិះ​ច្រើន​ ខ្ញុំ​ដើរ​ទៅ​ឆ្វែល​ឃើញ​មាន​អ្នក​ដំណើរ​ស្រី​ម្នាក់ សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់​ ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​បង់​លុយ​ភ្លាម​ ហើយ​និយាយ​សុំទោស​ព្រូ​ឡាន​នោះ​ដែរ​ ឲ្យ​គាត់​យល់​ ព្រោះ​ថា​យើង​ខ្វល់​ខ្វាយ​ពី​សុវត្ថិភាព​និង​មិន​អាច​ទុក​ចិត្ត​អ្នកណា​ផ្តេស​ផ្តាស​បាន​ទេ។

នៅ​ក្នុង​ឡាន​ក្រុង​ ក៏​មិន​សូវ​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ថា​សុវត្ថិភាព​ដែរ​ ព្រួយ​ខ្លាច​គេ​បន្លំ​យក​ឥវ៉ាន់​ពេល​កំពុង​គេង។ ដូច​នេះ​ខ្ញុំ​បាន​យក​ឥវ៉ាន់​គួច​​នឹង​ជើង​និង​គេង​ពី​លើ​កាបូប​ ហ៊ីៗៗៗ…. គេង​លក់​ភ្ញាក់​២ដង​ ស្រាប់​តែ​ដល់​កូឡាឡាំពួរ​ស្រាច់!! លឿន​មែន យើង​ក៏​រួសរាន់​ជិះ​តាក់​ស៊ី​ត្រលប់​ទៅ​ Hotel វិញ។ ឃើញ​ Hotel ដូច​ឃើញ​ទឹក​ដី​កំណើត​ខ្លួន​ឯង​ចឹង​លោកអើយ​!!!! សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់​ ហើយ​យើង​ក៏​ប្រញាប់​ប្រញាល់​ត្រលប់​ទៅ​បន្ទប់​រៀង​ៗ​ខ្លួន… មិន​បាច់​ឆ្ងល់​ទេ​ ម្នាក់​ៗ​គេង​ស្ប៉ាប​ៗ​ដល់​ថ្ងៃ​ត្រង់​ទើប​ក្រោក​ទៅ​ញ៉ាំ​បាយ​ថ្ងៃ​ត្រង់​ ព្រោះ​២ថ្ងៃ​ហើយ​ដើរ​រហូត​ ហើយ​ពី​យប់​ក៏​គេង​មិន​បាន​ស្កប់​ស្កល់​ល្អ^_^

ចប់​ហើយ​ ; PPPP

ការម៉ា​ប្រាប់​ថា​យប់​ថ្ងៃ​នោះ​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​នាង​ភ័យ​ជាង​គេ​បំផុត។ ដំបូង​មិន​សូវ​ជា​ភ័យ​អី​ទេ​ ព្រោះ​យើង​មិន​បាន​ធ្វើ​អី​ខុស​ តែ​យូរ​ទៅ​ចេះ​តែ​យូរ​ទៅ មិន​ដឹង​ថា​ខ្លួន​កំពុង​ទៅ​ណា​ នៅ​ទី​ណា​ ហើយ​ត្រូវ​ទៅ​ទីណា​ យប់​កណ្ដាល​អាធ្រាត្រ​ទៀត។ ជា​នារី​ភេទ​ទាំង​៣នាក់​ បើក​ភ្នែក​ម៉ង់​ៗមើល​មុខ​គ្នា​ ចង់​សើច​ផង​ចង់​យំ​ផង តែ​ជា​សំណាង​ល្អ​ណាស់​ដែល​គ្មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង ^_^ មិន​ដឹង​ថា​គួរ​អរគុណ​ដល់​ព្រះ ឬ​អរគុណ​ដល់​ប្រជាជន​ម៉ាលេ​នៅ​ទី​នោះ​ ឬ​អរគុណ​ដែល​សំណាង​បាន​ជួប​តែ​មនុស្ស​ល្អ។ យ៉ាង​ណា​ក៏​ចង់​ចែក​រំលែក​បទពិសោធន៍​មួយ​នេះ ហើយ​ចង់​ទុក​វា​ជា​អនុស្សាវរីយ៍​និង​ការ​ចងចាំ​មួយ​ ជា​ពិសេស​ ចង់​ផ្ដល់​ដំបូន្មាន​ថា​ មិន​ថា​មាន​រឿង​អ្វី​កើតឡើង​ទេ​ ត្រូវ​ម៉ឺង​ម៉ាត់​ឡើង មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​មើល​ឃើញ​ពី​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​យើង​ទេ​ ត្រូវ​ធ្វើ​ឲ្យ​រឹង​ប៉ឹង​ កុំ​ឲ្យ​ខ្មាំង​ដឹង​ពី​ភាព​ទន់​ខ្សោយ​ខាង​ក្នុង​របស់​យើង​ឲ្យ​សោះ 😉