កុំ​មាក់​ងាយ​ឬ​មើល​ស្រាល​ការ​កម្សាន្ត​របស់​អ្នក​ដទៃ

hobby

មនុស្ស១០០នាក់ មានចិត្តនិងការគិតខុសគ្នាទាំង១០០នាក់។ តែជារឿយៗ ខ្ញុំតែងសង្កេតឃើញមនុស្សជាច្រើនភ្លេចគិតដល់ចំណុចមួយនេះ ទោះបីតាមពិតទៅ ពួកគាត់ដឹងពីរឿងមនុស្សមានចិត្តខុសគ្នាក៏ដោយក្តី។ ឬសូម្បីអ្នកកំពុងអានអត្ថបទនេះ ក៏ពេលខ្លះភ្លេចខ្លួន មាក់ងាយនឹងទង្វើដែលខ្ញុំឲ្យឈ្មោះថាកម្សាន្តនេះផងដែរ។ បើចង់ដឹងថាពិតឬមិនពិត សូមអានដោយយកចិត្តទុកដាក់ និងសាកប្រមើលគិតមើលម្តងទៀត🙂

 

ដំបូង ពាក្យ”ការកម្សាន្ត”នេះ ខ្ញុំចង់សំដៅលើសកម្មភាព ឬចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់ៗដែលកើតមក មានទំនោរឬធ្វើវាឡើងដោយចេតនាទៅតាមចិត្តចង់ (Hobby, Entertainment, 취미)។ ខ្ញុំមិនដឹងថា លោកអ្នកកំពុងអាន មានការកម្សាន្តមួយនេះឬអត់ ឬវាមានន័យនិងសារៈសំខាន់ប៉ុណ្ណាសម្រាប់អ្នកនោះទេ, ប៉ុន្តែសម្រាប់មនុស្សជាច្រើនឬគ្រប់គ្នា តែងមានឬអនុវត្តការកម្សាន្តមួយនេះដើម្បីកំដរជីវិតពួកគេ ហើយវាមានអត្ថន័យសម្រាប់បុគ្គលផងដែរ។ ការកម្សាន្តសាមញ្ញដែលយើងតែងឃើញ មានដូចជា ការអាន និពន្ធ/សរសេរ ដេរប៉ាក់ គូរគំនូរ ច្រៀង សិប្បកម្ម ស្រាវជ្រាវ ។ល។ ការកម្សាន្តមួយចំនួនកើតចេញពីទេពកោសល្យ និងនិស្ស័យរបស់មនុស្សម្នាក់, ការកម្សាន្តមួយនេះគេអាចធ្វើវាដោយប្រសព្វជាងមនុស្សធម្មតាដទៃទៀត ដូចជាការគូរគំនូរ ឬច្រៀងជាដើម។ ការកម្សាន្តខ្លះ មនុស្សមួយចំនួនជ្រើសរើសវាដោយចេតនា ដោយហេតុផលផ្សេងៗ ដូចជា ដើម្បីបំបាត់ភាពអផ្សុក ចំណាប់អារម្មណ៍ ភាពសប្បាយ សុភមង្គលផ្ទាល់ខ្លួន បំភ្លេចអតីតកាលឬបន្លប់ការគិត ។ល។ ការកម្សាន្តនេះមានដូចជា ការតុបតែងខ្លួន ការទិញទំនិញ សាក់លើខ្លួន លេងហ្គេម ចំអិនអាហារ ។ល។

 

ខ្ញុំមិនអាចរៀបរាប់អស់នូវសកម្មភាពកម្សាន្ត និងហេតុផលដែលមនុស្សម្នាក់ៗសម្រេចធ្វើវាអស់បាននោះទេ ព្រោះមនុស្សម្នាក់ៗគេសុទ្ធតែមានហេតុផលផ្ទាល់ខ្លួន និងស្ថានភាពខុសគ្នា។ សូម្បីតែអ្នកដែលចូលចិត្តរឿងតែមួយ ក៏អាចមានរឿងរ៉ាវ(story)ឬហេតុផលខុសគ្នា។ អ្វីដែលអ្នកត្រូវចាំ ហើយរំលឹកខ្លួនឯងគ្រប់ពេលវេលានោះគឺ មនុស្សគ្រប់រូប មានចំណង់ចំណូលនិងរសនិយមខុសៗគ្នា។ ត្រឹមហេតុផលដែលគេធ្វើអ្វីមួយមិនដូចអ្នក ឬប្លែកពីគេ ក៏មិនមែនមានន័យថា គេល្ងង់ឬឆ្កួតនោះដែរ។ សំខាន់ត្រង់ថា តើសុភមង្គលរបស់បុគ្គលនោះស្ថិតនៅលើអ្វី? បើអ្នកកំពុងធ្វើនូវអ្វីដែលធ្វើឲ្យអ្នកកំពុងមានសេចក្តីសុខ សូមបន្តធ្វើទៀតចុះ តែសូមកុំពេបជ្រាយឬមើលស្រាលសេចក្តីសុខអ្នកដទៃ។

 

ខ្ញុំលើកឧទាហរណ៍ អ្នកខ្លះដែលគាត់មិនចូលចិត្តការសាក់លើខ្លួន ដើរផ្សងព្រេង/ទេសចរណ៍ ការគាំទ្រឬងប់ងល់នឹងតារាល្បី ។ល។ ជំនួសអោយការព្យាយាមស្វែងយល់មូលហេតុ ឬអត្ថន័យរបស់វាសម្រាប់អ្នកផ្សេង  ពួកគាត់តែងមិនអោយតម្លៃទៅលើអ្នកដែលធ្វើវា ខ្លះគិតថា គេមិនល្អ ឥតប្រយោជន៍ ទំនេរជ្រុល ឥតការងារធ្វើ បែកឆ្វេង ល្ងង់ឬមិនឆ្លាតដូចខ្លួន។ វាមិនខុសអ្វី ដែលប្រទេសនីមួយៗមានប្រវត្តិ វប្បធម៌ និងសាវតារខុសៗគ្នា តែយើងមិនព្យាយាមស្វែងយល់ពីគេ តែបែរជាមើលស្រាយ មិនអោយតម្លៃ ហើយលើតម្កើងរបស់ខ្លួនថាល្អផូរផង់ ត្រឹមត្រូវ និងមានតម្លៃ។ ជួនកាល ការស្វែងយល់ពីអ្នកដទៃដែលខុសពីយើង បើកចិត្តអោយទូលាយនិងធំជាងនេះ វាធ្វើអោយជីវិតនិងការគិតរបស់អ្នកមានន័យជាងមុន ក៏ថាបាន។ ឃើញអ្នកខ្លះ ដល់ថ្នាក់ឈ្លោះគ្នា ឬជេរគ្នា ដោយសារតែពួកគាត់មានការគិត និងទំនោរខុសគ្នា ហើយព្យាយាមបង្ហាញថារបស់ខ្លួនត្រូវ ឯរបស់អ្នកផ្សេងខុសតែរៀងៗខ្លួន ដោយមិនព្យាយាមដោយគ្រាន់តែស្តាប់និងទទួលការយល់ឃើញរបស់អ្នកដទៃ សម្រាប់ជាចំណេះដឹងនិងបទពិសោធន៍ថា “អូ៎! មានមនុស្សច្រើនសិបនាក់ទៀត ដែលគិតដូចនេះ ដូចនោះ”។ ដូចជា យើងដឹងថា សត្វសេះសប្បាយចិត្តពេលឃើញស្មៅ តែកុំព្យាយាមបង្ខំសេះអោយសប្បាយចិត្តពេលឃើញមាន់ដុតដូចជាមនុស្សអី ហើយវាក៏គ្មានប្រយោជន៍អ្វីនឹងការខំឈ្លោះនិងព្យាយាមអោយសេះចូលចិត្តមាន់់ដុតដូចយើងដែរ។ 
សង្ឃឹមថាអ្នកអានហើយ សម្លឹងអ្នកដទៃក្នុងក្រសែភ្នែកមួយផ្សេងទៀត🙂

ហេតុអ្វីមើលរឿងមួយស្មើនឹងអានសៀវភៅមួយក្បាល

image

“សៀវភៅ!”
“ខ្ញុំចូលចិត្តអានសៀវភៅ!”
“អានច្រើនចេះច្រើន”
មនុស្សគ្រប់រូបអោយតម្លៃ និងលើកទឹកចិត្តអ្នកដែលចូលចិត្តអានច្រើន។ មិនថាអ្នកចូលចិត្តអានសៀវភៅប្រភេទ ប្រវត្តិសាស្ត្រ វិទ្យាសាស្ត្រ បច្ចេកវិទ្យា ប្រលោមលោក ។ល។ ការអានតែងត្រូវអ្នកផងទាំងពួង កោតសរសើរ និងយល់ថាត្រឹមត្រូវ។

ពិតណាស់! ខ្ញុំក៏យល់ដូច្នោះដែរ។ កាលនៅវិទ្យាល័យ ខ្ញុំអានសៀវភៅច្រើនទាក់ទិននឹងប្រវត្តិសាស្រ្ត វប្បធម៍ទូទៅ បច្ចេកវិទ្យា និងប្រលោមលោកខ្លីៗបរទេស។ ដល់ចូលមហាវិទ្យាល័យ ចាប់ផ្តើមចាប់អារម្មណ៍លើការអានសៀវភៅប្រលោមលោកបរទេសជាភាសាអង់គ្លេស (Novel) ដែលល្បីៗឬកំពុងពេញនិយម។

ប៉ុន្មានឆ្នាំមុននេះ ខ្ញុំជាមនុស្សដែលងប់ងល់នឹងការអាននិងសរសេរ(Blogging) និងមិនចូលចិត្តមើលរឿង(Movie)អាមេរិចអីទេ ។ រាល់ពេលកំពុងអានសៀវភៅ អានបណ្តើរ ខ្ញុំតែងប្រើញាណស្រមើស្រម៉ៃដល់ទិដ្ឋភាពពិត ទៅតាមវោហារស័ព្ទរបស់អ្នកនិពន្ធ និងដកស្រង់ចំណុចល្អៗមួយចំនួនដែលអាចប្រើប្រាស់ក្នុងជីវិតដាក់ទុកក្នុងចិត្ត។ សៀវភៅរឿងមួយចំនួនដែលល្អអានខ្លាំង ខ្ញុំតែងរំពឹងចង់ឃើញសៀវភៅហ្នឹងត្រូវបានគេយកទៅថតជាខ្សែភាពយន្ត។

ដូចជាការរំពឹងទុក សៀវភៅមួយចំនួនបានចេញជាភាពយន្ត វាធ្វើអោយខ្ញុំរីករាយនឹងមើលរឿងនោះម្តងទៀត តាមរយៈផ្ទាំងកញ្ចក់។ ប៉ុន្តែខ្ញុំចាប់ផ្តើមយល់ឃើញថា សៀវភៅមួយក្បាលហ្នឹងខ្ញុំខំអានទាំងថ្ងៃទាំងយប់ច្រើនសប្តាហ៍ទម្រាំបានចប់មួយៗ តែបើមើលរឿងវិញ តែពីរបីម៉ោងអាចមើលបានយ៉ាងជក់ចិត្ត ហើយយល់សាច់រឿងបានដូចពេលអានដែរ។ ក្រោយៗមក សៀវភៅដែលខ្ញុំបានអាន និងបម្រុងនឹងអានបានចេញជាភាពយន្តជាបន្តបន្ទាប់ ហើយវាធ្វើអោយខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ទៅលើការមើលរឿងអាមេរិចបន្តិចម្តងៗ។

សម្រាប់អ្នកដទៃ វាគ្រាន់តែជាការមើលរឿង ដែលមនុស្សមួយចំនួនអាចយល់ថា ជាការឥតប្រយោជន៍ ខ្ជះខ្ជាយពេលវាលា។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំ  មើលឃើញរឿងទាំងនោះជាសៀវភៅមួយក្បាលដែលត្រូវមើលនិងស្វែងយល់។ ហើយវាក៏ជាមូលហេតុដែលពេលខ្លះ អ្នកផ្សេងគិតថារឿងហ្នឹងអត់ល្អមើល តែខ្ញុំគិតថាវាជារឿងល្អមួយមិនគួររំលង។ ជួនកាលមើលបណ្តើរ ឆ្ងល់វិញថាក្នុងសៀវភៅគេសរសេរយ៉ាងម៉េច ទើបថតបានចេញឈុតហ្នឹង។

មកដល់ពេលនេះខ្ញុំបានផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់ ពីអានមកមើលវិញ ណាមួយមិនសូវមានពេលទំនេរផង គិៗៗ…

Place of no one..

I used to have friends and family. Of course when you were in highschool, you got your classmates and some best friends with whom you always hanged out around. At home, you got your family who watched TV and had meal together with you. Life was fun, you had choice to go to your friends or family when you had some concerns or problems. That was my life in Cambodia  before I moved to Korea.

After moving, little by little I need to admit I couldn’t keep in touch with everyone who was my buddy. Little by little, we were far away. We were bestfriend in mind, but not in action! Seeing each other once a year for 5 years, you know it’s not easy like you think! But the story was not end because you will make good new friends in new places. Absolutely, like other elses I kept making good friends here in Korea too. So I didn’t feel lonely for 5 years before gradution because I met some good people here who waited to share time with me. Like highschool life, I again had 2 choices to go to my friends in Korea or family. Friends in Korea who could support me face to face, family especially mom who could comfort me on phone.

However, all of these are not the reasons I am blogging this post. The important part starts from here. As said, though I kept in touch with some highschool friends, but I have lost bunch of them gradually. Even worse, when I came to this point, the place and time when you graduated and your ‘new friends’ also back home. You left no one. Your highschool friends who most of them were married and been busy with their new family. Your ‘new friends’ who are in distinct places of the world and busy with seeking their future. Your family who is getting old and also busy with daily life. I now find myself in a place of no one around. You see everyone is busy, you don’t want to disturb or bother. You want to go away and disappear silent. You see your existing is not important anymore and you think they are fine without you. And now you understand why some people said “Life is tough~”

ជីវិតត្រូវដើរទៅមុខ

មានពាក្យពីរឃ្លាដែលខ្ញុំបានលឺពីមនុស្សពីរនាក់ផ្សេងគ្នា ហើយដែលខ្ញុំតែងចងចាំនិងដាស់តឿនខ្លួនឯង។
ទីមួយ បងប្រុសខ្ញុំថ្ងៃមួយបានប្រាប់ថា “នៅលើលោកនេះគ្មានអ្វីដែលថិតថេរជារៀងរហូតនោះទេ មិនយូរមិនឆាប់វានឹងបាត់បង់ពីលើលោកនេះ”។ ពាក្យនេះ ខ្ញុំបានឮពេលខ្ញុំនៅតូចនៅឡើយ អាយុប្រហែល ៥ឬ៦ឆ្នាំ។ ពេលលឺដំបូង ខ្ញុំមិនយល់ស្របនោះទេ ព្រោះខ្ញុំយល់ថាយ៉ាងហោចណាស់ក៏មានរបស់ខ្លះលើផែនដីដែលមិនបាត់ទៅណា។ តែក្រោយពីស្តាប់សេចក្តីពន្យល់របស់គាត់ហើយ ខ្ញុំក៏យល់ស្រប ហើយតែងប្រើទស្សនៈមួយនេះលួងចិត្តខ្លួនឯង រាល់ពេលដែលខ្ញុំបាត់បង់អ្វីមួយ។ ពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំតែងប្រាប់ខ្លួនឯងថា វាជាធម្មជាតិឬរឿងធម្មតាដែលគ្រប់វត្ថុឬរបស់ទាំងអស់ត្រូវបាត់បង់ឬរលាយបាត់ពីផែនដី ហេតុនេះពុំគួរតូចចិត្តនោះទេ។ មិនថាតែវត្ថុ សូម្បីតែការចងចាំ សេចក្តីទុកចិត្ត មនុស្ស មិត្តភាព ឬ អ្វីផ្សេងទៀត ក៏អាចរាប់ចូលបានដែរ។ ហេតុដូចនេះ ចូរអ្នកកុំតូចចិត្តតូចថ្លើមធ្វើអ្វី នៅពេលណាដែលអ្នកបាត់បង់អ្វីមួយសំខាន់ចេញពីជីវិតអ្នក។ វាមិនមែនកើតទៅលើអ្នកតែម្នាក់នោះទេ តែវាកើតទៅលើគ្រប់វត្ថុ សត្វ និងមនុស្សដទៃទៀតដែរ ដូច្នេះគួរណាតែធ្វើចិត្តអោយហើយនៅពេលអ្នកយល់ថាអ្វីមួយបាននឹងកំពុងបាត់បង់។

ទីពីរ ថ្ងៃមួយ នៅពេលដែលមិត្តភក្តិបរទេសជិតស្និទ្ធខ្ញុំរៀនចប់ហើជិតដល់ពេលត្រលប់ទៅស្រុកវិញ ខ្ញុំបានសួរវាថា “ពេលឯងត្រលប់ទៅវិញ ហើយលែងបានជួបគ្នារាល់ថ្ងៃដូចសព្វដង ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំធ្វើមិនបានទេ មិនដឹងថារស់ម៉េចទេ?” វាក៏ឆ្លើយមកវិញថា “ត្រូវដើរទៅមុខ ជីវិតវាយ៉ាងនេះឯង។ ថ្ងៃនេះឯងស្គាល់ខ្ញុំ ថ្ងៃក្រោយឯងនឹងស្គាល់អ្នកផ្សេងទៀត ហើយក្លាយជាមិត្តនឹងគ្នាដូចដែលពេលយើងទើបស្គាល់គ្នាដំបូងអញ្ចឹង”។ ពេលនោះខ្ញុំហាក់ដូចជាមិនសូវជឿ ហើយយល់ថា ហេតុអ្វីត្រូវបន្តទៅមុខរហូត ហេតុអ្វីមិនប្រឹងរក្សារបស់ដែលមានឬរបស់ចាស់រហូត។ តែមួយឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំក៏យល់សម្តីវា ហើយស្របថា ជីវិតមនុស្សពិតជាត្រូវបន្តទៅមុខរហូតមែន។ មិនមែនថាត្រូវបោះរបស់ចាស់ចោលរហូតនោះទេ តែដល់ចំនុចណាមួយដែលយើងអស់លទ្ធភាពឬពុំមានលទ្ធភាពនឹងថែរក្សាវា គួរណាទទួលយកការពិតហើយបើកចិត្តអោយទូលាយមើលពិភពលោកក្នុងផ្លូវល្អ ពេលនោះអ្នកនឹងស្វែងរកឃើញផ្លូវថ្មីមួយជំនួសផ្លូវចាស់ដែលបានបាត់បង់នោះមិនខាន។

មិនដឹងថាអ្នកយល់ស្របនឹងការគិតទាំងនេះឬអត់ទេ តែនេះគ្រាន់តែជាការចែករំលែកនូវផ្នត់គំនិតនិងបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។ អេវ៉ាំង ខ័ណ្ឌចប់។ ^^

បញ្ចប់បេសកកម្មសិក្សា

image

ភ្លេចប្រាប់ទៅ ថាខ្ញុំពេលនេះរៀនចប់ហើយ! ក្រោយរៀនចប់ ថ្វីត្បិតមិនទាន់ត្រលប់ទៅមាតុភូមិវិញភ្លាម តែក៏នឹងវិលវិញឆាប់នេះឯង មិនយូរទេ យ៉ាងយូរមួយឆ្នាំទៀត ^^

គិតទៅពេលវេលាដើរលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ ៥ឆ្នាំដែលខ្ញុំគិតថាវាយូរណាស់ ឥលូវនេះវាកន្លងផុតបាត់ទៅហើយ។ ក្រោយរៀនចប់ អ្វីដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើគឺស្វែងរកគោលដៅនៃជីវិត។ មិនមែនត្រឹមតែមុខរបរមួយមុខដែលខ្ញុំត្រូវគិតគូរនោះទេ ប្រហែលជាច្រើនជំពូក។ គិតទៅមើល ពេលខ្ញុំចាកចេញពីកម្ពុជាដំបូង ត្រឹមជាក្មេងស្រីមិនដឹងខ្យល់អី មិនបាច់ដឹង មិនបាច់គិតគូរពីរឿងច្រើនពេកទេក្រៅតែពីរៀន។ តែពេលនេះ ក្រោយរៀនចប់ វាហាក់ដូចលឿននិងខុសឆ្ងាយខ្លាំងសម្រាប់ចិត្តគំនិតនិងកិច្ចត្រូវធ្វើនិងទំនួលខុសត្រូវ។ ខ្ញុំហាក់រកទិសដៅជីវិតមិនទាន់ឃើញនៅឡើយ អារម្មណ៍ពេលនេះហាក់បីដូចជាមនុស្សម្នាក់កំពុងឈរតែលតោលលើផ្ទាំងទឹកកកតូចមួយក្នុងផ្ទៃសមុទ្រដ៏ធំធេង។

ជោគជ័យក្នុងជីវិតមិនមែនងាយស្វែងរក និងទទួលបាននោះទេ ត្រូវរៀននិងប្រឹងប្រែងដោយខ្លួនឯង។ ទ្រឹស្តីក្នុងសាលានិងភាពជាក់ស្តែងក្នុងសង្គមមានភាពខុសគ្នា ត្រូវចេះបត់បែននិងរៀនសូត្របន្ថែមទៀតពីបទពិសោធន៍ និងអ្នកផ្សេង។ ជូនពរខ្ញុំសំណាងល្អទៅណា៎ ^^ អរគុណទុកជាមុន គិៗៗៗ

[The Longest Ride]: “Love is selfish and give up”

It might not be a new thing to you when you hear it, “Love is selfish and give up”. Some of you might agree and some not, but it woud matter you when you become a person who suffers from this love quote. Let me tell you a story:

image

‘The Longest Ride’ is a romantic love story. It is a new released movie about a beautiful love of two couples. I would name it as ‘old couple’ and ‘young couple’. In the movie, a girl of young couple also learned of how to give up on her personal life (internship chance) for her boyfriend or beautiful love. So far, I have watched many romantic movies, and it’s my favorite genre. But this movie which I’ve just watched before yesterday taught me something, and I was awakened for somehow reasons.

You know what? Once upon of time, I could not understand when my friend gave up on me or betrayed me(I’m not sure but breaking promise should be called ‘betray’), choosing to be selfish for her boyfriend. I was upset of course, and I think you would too. Fortunately, while watching that movie, when the young girl called to her boss, telling she was going to give up her internship to be near her boyfriend; I was amazed when her boss answered, “It’s ok, i can understand that.”

So that boss was not even close to her but can forgive and understand her. That moment, I was like…wow… so love is everything, people can give up everything even their life for their love, and what is me? Who is me to a friend? It’s just a friend, right? Why she can’t give up? It became an easy answer to me, and I eventually easily understand the situation. Not because I didn’t understand the meaning of love, but because I also support the young girl in the movie to give up her internship, and also support her boss for not blame her on being irresponsibility. However, I still agree and support that her boss has a rights and not being wrong to blame her. It is a nice thing for not blaming, but it is also not a wrong thing for blaming. Because fault is still a fault. Just because you are building a beautiful love, it doesn’t mean you are right to hurt other people around you or being irresponsibility. And when you do something for your own benefit that can hurt or effect others, I think it is right to call ‘being selfish’. For instance, her boss’s company has to find another intern in urgent, wasting time and finance or more, who knows? Whose responsibility? So why can’t her boss blame her if she wants to. If you get what I mean~

In conclusion, I agree and it’s what i learned from that movie. It is a nice and beautiful movie you should not miss. I am more open minded about forgiving people when they try to be selfish for their love. Who knows, I might do it later and it would be the time I wish people understand me. But believe me, I would never try to ruin or hurt others like that just to be a good girlfriend or wife myself.